Contact informatie

Rijnegommerstraat 28
2382XB Zoeterwoude
KVK: 5059616
BTW: NL183729912B01

Telefoon & e-mail

Ik noem mijzelf De Goede Huisvader, maar de waarheid: ik doe ook maar wat. Ik claim absoluut geen expert te zijn. Ik vraag mij trouwens af of er zoiets bestaat als een expert als het gaat om het opvoeden. Niets ten nadele van de experts op het gebied van opvoeden. Er is niet zoiets als de perfecte (huis)vader. Dat geldt ook voor de (huis)moeders.

We willen het graag allemaal goed doen. Logisch, want je wilt het beste voor je kinderen. Kijk ik naar mijn eigen opvoeding, dan heeft deze een rol gespeeld in de manier waarop ik (samen met mijn wetenschapper) de kinderen voorzie van een opvoeding.

Mijn vader was nooit thuis. Als directeur van een Leids verzorgingstehuis was hij veel afwezig. Dit maakte de zomervakanties in Zwitserland bijzonder. Helaas stopte dit alles toen ik elf jaar oud was. Mijn vader kwam te overlijden en vanaf dat moment werd alles anders. We werden een een-ouder-gezin. De rol van de vader was voorbij. De herinneringen aan de momenten dat mijn vader er wel was zijn gering. Ik weet dat dit alles te maken heeft met het tijdsbeeld. De vader werkte en de moeder was thuis om voor de kinderen te zorgen. Dit is nog steeds in veel gevallen zo geregeld.

Natuurlijk heeft deze voorgeschiedenis een rol gespeeld als het gaat om mijn huisvaderschap. Toch was ik niet de enige die een beslissing hierover kon nemen. Dit soort dingen regel en doe je samen. En nu het allemaal is zoals we besloten hadden, blijft er nog steeds de twijfel op bepaalde momenten.

Doe je het allemaal wel goed? Gaat het allemaal wel goed? Het is een dynamisch proces, dat begon met de geboorte van onze zoon (2008). Zo herinner ik mij de eerste nacht dat zoonlief echt thuis was. Tijdens een huilbui van zoonlief vroeg ik mijn vrouw waarom hij aan het huilen was. Wellicht niet de meest snuggere vraag. Dat gold ook voor het tijdstip: het was drie uur ’s nachts. Zij liet mij weten dat zij dit ook niet kon weten. Logisch natuurlijk. Langzaam aan groeide je mee met hoe de dingen verliepen. Huilde hij, dan was hij hongerig of was het tijd voor een schone luier. Of het was vanwege krampjes of ander ongemak. De eerste negen maanden (zoonlief begon met praten toen hij negen maanden oud was), bestonden voornamelijk uit gissen. Bij mijn dochter leek het makkelijker. Dit was baby nummer twee, dus er was de nodige ervaring aanwezig. Fout, want ieder kind (zelfs al gaat het om broers of zussen) is verschillend.

Inmiddels zijn mijn kinderen prima in staat tekst en uitleg te geven over bepaalde zaken. Ze laten mij weten wanneer ze het niet eens zijn met zaken of laten mij weten dat ze pijn hebben. Maakt dit het beter? Nee hoor, want iedere dag is echt een nieuwe en het blijft een kwestie van doen wat jij denkt dat goed is. Pas wanneer ze meer volwassen zijn, dan zal je te horen krijgen of je het echt goed hebt gedaan.

Ik geloof niet in de perfecte vader of moeder. Niemand is dat. Ook ik niet. Zeker ik niet. Ik doe de dingen zoals ik denk dat deze “goed” zijn. Soms is het balanceren op een koord en soms val je heel hard naar beneden. Net zoals je kinderen eigenlijk. We willen graag dat we alles goed doen, maar er zijn momenten dat we moeten erkennen wat we ook maar wat aanrommelen. Daar is niets mis mee, zolang de intenties goed zijn. Ik weet het, lang niet iedereen is het hiermee eens. Opvoedkundigen komen waarschijnlijk met allerlei goedbedoelde adviezen. Toch zit ik daar niet altijd op te wachten. Het is eigenlijk net zoals met klussen…

Wanneer je in huis gaat klussen, dan komt er een moment dat je moet erkennen dat je bepaalde dingen niet zelf kunt uitvoeren. Je kunt koppig doorgaan (zoals de bewoners die eerder in het huis waarin wij nu wonen hebben gewoond) of je kunt hulp inschakelen. Opvoeden is eigenlijk het zelf proberen en goed bekijken wat je wel en niet zelf kunt doen. Gelukkig zijn er handvatten en kun je terugvallen op anderen. Andere ouders worstelen misschien met soortgelijke zaken. Bekijk daarom of er in jouw omgeving ouders te vinden zijn, die met hetzelfde worstelen. Je kunt daar wellicht veel van leren. Tenzij je daarvoor geen oog wilt hebben…

Dus ik ben gewoon die huisvader, die wat zijn fouten wil en kan erkennen. Toch is er een ding waar je mij nooit van kunt betichten: het gebrek aan liefde. Liefde voor mijn twee kinderen. Dit houdt overigens niet in, dat ik denk dat ze alles kunnen (konden ze maar eens fatsoenlijk hun kamers opruimen bijvoorbeeld). Ik leer ze, dat ze in ieder geval moeten proberen, om erachter te komen of ze iets wel of niet kunnen “doen.” Tot op zekere hoogte overigens… Rennen met scharen, geen goed idee. Of op hun jonge leeftijd autorijden… al dacht mijn zoon over dit laatste voorbeeld in 2015 nèt iets anders, toen hij aangaf een stukje te gaan rijden op de camping… maar dát is weer een ander verhaal.

Conclusie: we zijn allemaal mensen, we maken allemaal fouten en zaak is om ervan te leren. Als het gaat om het ouderschap, doe je wat je goed doet. Meer kun je niet doen.

Overigens… wanneer je aan mijn kinderen komt, dan kom je aan mij. Dan transformeer ik van een Clark Kent in een Superman. Maar dat lijkt mij volslagen logisch, toch?!

Bron afbeelding: marsir86 / Pixabay

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.