We gebruik je in veel zinnen. Soms gebruik je voor het gemak “we” terwijl er geen sprake is van “we.” Zo ook vandaag. Ja, we gingen met z’n drieën schoenen kopen. Niet iedereen kreeg nieuwe schoenen en zeker niet iedereen kreeg schoenen met lichtjes. De kinderen wel, ik niet.

Schoenen kopen met mijn kinderen is een uitdaging. Nadat we eerst wat basisregels hebben afgesproken, voordat we de winkel binnenstappen, volgt vervolgens het moment om ál die basisregels meteen weer te vergeten. Ondanks mijn herhaalde herinneringen is het alsof ik een andere taal spreek. Sterker nog, alles dat hen eerder is meegedeeld lijkt een bron van inspiratie te zijn. Oftewel: een bron van inspiratie om juist te doen wat niet wenselijk is. Neem nu bijvoorbeeld het in de buurt blijven tijdens het selecteren van geschikte schoenen. In enkele seconden waarin ik de juiste maat pak en mij omdraai is het kind in kwestie verdwenen. Dan zijn ze te vinden bij de spullen die we vooral niet gaan kopen. Denk aan de bijouterieën, de “verander T-shirts” of – geheel logisch – de te kleine maten.

Stellig

De jongste is heel stellig. Die kiest standaard schoenen uit die zeker twee maten te groot zijn. Het is voor mij een raadsel waarom dit zo moet zijn. Iedere keer vertel ik dat dit geen verstandige keuze is. Iedere keer krijg ik te horen dat dit “echt wel” een verstandige keuze is, waarna een discussie start. De door mij voorgestelde maat wordt daarna afgewezen. Tegen beter weten in ga ik dan op zoek naar het meetinstrument voor de voeten. Dit bevestigt (natuurlijk) wat ik al wist. Groot is de verbazing, die grenst aan een vorm van apathische ontzetting. Schoorvoetend volgt hierna een aanvaarding. Daarna weer het stadium van boosheid, want vaak is het zo dat de gewenste schoenen niet verkrijgbaar in de maat die het meetinstrument zojuist aangaf. 

De oudste gaat anders te werk. Niet alle schoenen zijn geschikt. De juiste maat is nooit te vinden. Zelfs al staat de maat met grote letters vermeld op de doos. Zelfs dan kun je de opmerking “Nee hoor, dat klopt niet” horen. Ik wijst vervolgens dan op de maat. 

Zodra een juiste maat is gevonden, wordt het tijd om te kijken wat de jongste aan het uitspoken is. De keuze was vanmiddag al vrij snel gemaakt. Twee paar schoenen en ook nog eens twee dezelfde soorten. Dat wil zeggen: een bewuste keuze voor twee dezelfde schoensoorten. Zij het dat ze een andere kleur hadden. Daar was een reden voor, want op deze manier waren ze goed te combineren bij de verschillende kleren. Deze opsomming werd ietwat ruw onderbroken door een schoen die onze kant opvloog, gevolgd door een schoenen doos. De oudste had wat aandacht nodig… 

Lipjes

“Lipjes” in schoenen zijn bijzonder storend. In ieder geval voor de oudste. Lipjes in schoenen zijn zo’n grote bron van ergernis, dat je met schoenen gaat smijten. Dat niet alleen. Ook met de doos waar de schoenen in zitten. Eigenlijk moet ik nog kennismaken met het eerste model schoenen waar deze lipjes niet in te vinden zijn. Lipjes zijn een bron van ergernis voor de oudste. Net zoals afzakkende sokken trouwens.

Toch vond ik het een goed idee om even verder te kijken dan die lipjes en te letten op de juiste maat. Misschien werd de ergernis veroorzaakt door schoenen die net iets te strak zouden zitten. Was de oudste misschien ook toe aan een nieuwe maat? Ik stelde voorzichtig voor om dan ook even dat meetinstrument te gebruiken. Dat was natuurlijk té gemakkelijk gedacht. Het was gewoon logischer om alles te passen dat er leuk uitzag en vooral niet te kijken naar de juiste maat.

Ledlampjes

In een poging om iets voor elkaar te krijgen maakte ik een grote, grote, grote fout. Ik pakte een paar schoenen waarin ledlampjes verwerkt zijn. Je weet wel, van die schoenen die eigenlijk veel te snel stuk gaan. De lichtjes, de schoenen vaak niet. Zodra de jongste deze schoenen had gezien, moesten deze ook meegenomen worden. Ik vond drie paar schoenen iets te overdreven. Dus ik legde uit dat dit niet ging gebeuren.

Zes keer heb ik gevraagd of de schoenen fijn zaten. Opvallend, ineens werd er niet meer geklaagd over lipjes. Ik twijfelde nog enigszins. Het was niet de eerste keer dat ik er na het afrekenen achter kwam dat de aankoop niet zo’n succes was. Dat was nadat er een kilometer of twee op het schoeisel gelopen was, dat direct na de aankoop aangetrokken moest worden. Nu zou dit echt niet gaan gebeuren. Toch stond ik erop dat er uit voorzorg nog een extra paar kochten dat echt zeker te weten ‘lekker’ zaten. Ik zorgde ervoor dat daar nog even alle labels en stickers op bleven zitten.

Lichtjesschoenen

En ja, de lichtjesschoenen. Schoenen met lichtjes. Die hadden we vroeger niet. Dit maakt mij natuurlijk heel erg oud. Maar goed, wij hadden wel meer dingen niet. Die lijst is enorm lang. En als het om sommige dingen gaat, ben ik van mening dat ik er ook gewoon nu nog recht op heb. In dit geval schoenen met lichtjes.
 
“We” gingen schoenen kopen, maar ík uiteindelijk niet. Soms is het niet eerlijk…
 

Afbeelding: Pexels.

Vergelijkbare berichten