Contact informatie

Rijnegommerstraat 28
2382XB Zoeterwoude
KVK: 5059616
BTW: NL183729912B01

Telefoon & e-mail

Posttraumatisch Stress Syndroom (PTSS) is iets dat niet alleen voorkomt bij mensen die gevochten hebben in oorlogen. Het is niet gerelateerd aan leeftijd. Het kan iedereen overkomen. Het overkwam mijn zoon. Deze blog is over dat moment waarop je realiseert dat jouw kind niet “normaal” is en de factoren die buiten jouw macht liggen.

 

Mijn zoon werd gediagnostiseerd door een psychiater. De conclusie landde pas bij mij een paar dagen later. Ik wist wel dat er dingen niet goed “zaten.” Mijn zoon veranderde in 2014. Hij werd een kind dat niet meer naar school wilde gaan. Er waren verschillende momenten – talloze eigenlijk – waarop ik hem naar school moest slepen. Ik beloofde beloningen en speelgoed. Natuurlijk is dat niet de manier om dit soort zaken op te lossen. Ik weet het nu, gebaseerd op de diagnose PTSS.

In 2014 werd duidelijk dat zoonlief door een moeilijke fase in zijn jonge leven ging. Hij was op dat moment zes jaar oud, maar het leek soms alsof je met iemand aan het praten was die veel ouder was. Zijn IQ bleek ook nog eens hoog te zijn (149).

PTSS begint met een trauma. In het geval van mijn zoon warne dit er twee: het overlijden van zijn opa (2014) en het intense pesten op zijn eerste school. Zijn opa was alles voor hem, hij was de enige kleinzoon. Op school voerden leerlingen uit verschillende groepen een doelbewust “offensief” uit. Hij vocht terug, totdat het genoeg was. Dat was het moment waarop hij mij vertelde dat hij liever dood was. Net zoals zijn opa. Nee, dat is niet normaal voor een kind van zes jaar!

We besloten hulp te zoeken. Er begon een lang proces. Eerst de huisarts, daarna andere experts. Sommige werden er (nodeloos) bijgesleept door de school. Deze school was van mening dat het echt allemaal aan hem lag. De pesterijen vielen wel mee.

Omdat er niet geluisterd werd, besloten we tot een drastische maatregel: we wisselden van school. We kozen niet meer voor het regulier onderwijs, maar voor de mooie wereld van het vrijeschoolonderwijs. Wat een verademing was dat zeg! Ouders die wel oprecht geïnteresseerd waren. Dit was priceless. Helaas, het bleek niet genoeg te zijn. Onze zoon was te erg getraumatiseerd en moest wederom wisselen van school. Ditmaal volgde het speciaal basisonderwijs (2016).

Ze zeggen wel eens dat wanneer een gezinslid kanker heeft, iedereen in het gezin hierdoor geraakt wordt. Wanneer iemand gediagnostiseerd is met PTSS is dat niet anders. PTSS lost zich niet “even” op met een enkele therapiesessie. Er volgden verschillende sessies, inclusief EMDR. Mijn zoon doorliep de verschillende therapieen allemaal. Uiteindelijk kon hij zeggen dat het echt niet leuk was, dat pesten op zijn eerste school. Dat lijkt een kleine stap te zijn, maar is het niet. Het was een reusachtige stap!

En nu is het 2018. Onze zoon heeft reuzenstappen gemaakt. Hij is er nog niet, dat is zeker. Maar hij komt er. Hij heeft een wilskracht getoond die nauwelijks te beschrijven is. Dit schrijf ik niet omdat ik zijn vader ben. Ik zie alles en kan relativeren. Ik zie een jong kind, een jongen, die in staat is tot formidabele dingen. Dingen waarop ik meer dan trots ben!

Toch is het een-dag-op-andere-dag-af. Daar komt het eigenlijk op neer. Dit is hoe het leven eruit ziet met een kind met PTSS. Geen dag is hetzelfde. Ik weet dat dit voor meer kinderen het geval is. Het is niet eens gerelateerd aan PTSS. Ieder kind heeft zijn of haar ‘strubbelingen.’ Met PTSS is het altijd extra vergroot. Emoties zijn geïntensiveerd, zelfs wanneer dit niet zou hoeven.

Dus dit is in een notedop hoe het is, wanneer je kind gediagnostiseerd is met PTSS. Nou ja, het is in een notedop hoe het voor onze zoon is.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.