Waar ga ik aandacht aan besteden?

Waar ga ik aandacht aan besteden?

Vrijdagochtend. Zoonlief kijkt zijn favoriete serie. Zijn vader denkt na over een te schrijven blog. De vraag is alleen: Waar ga ik aandacht aan besteden? De afgelopen dagen passeerden er een aantal nieuwsitems de revue, die de moeite van het vermelden waard zijn. Maar voorlopig is het ook “zo’n dag”… een dag waarop je bijvoorbeeld vergeet het koffiekopje onder het koffiezetapparaat te plaatsen.

Zo nu en dan is het lastig een keuze te maken om een onderwerp eruit te pakken om over te schrijven. Neem nu deze week. Ga ik het hebben over Jacinda Adern? Zij beviel van een kerngezonde dochter. Ze is daarmee de tweede regeringsleider ter wereld, die tijdens een ambtstermijn is bevallen. Benazir Bhutto “overkwam” dit ook tijdens haar ambtstermijn. Met haar liep het minder goed af, want ze werd op 27 december 2007 vermoord.

Adern is niet alleen de tweede regeringsleider ter wereld die tijdens haar ambtsperiode moeder wordt. Ze is ook nog eens de jongste regeringsleider (37). Ook vormt zij samen met haar man, Clarke Gayford, een uitzondering. Haar man zal na het zwangerschapsverlof van Adern de zorg voor hun dochter op zich nemen.

Ja, een uitzonderingspositie. Terwijl dit niet zo zou moeten zijn. Adern en Gayford zijn in staat om dit te doen. Dat geldt ook voor Mijn Wetenschapper en ik. Wij kozen gezamenlijk voor een andere verdeling. Zij werkt fulltime, ik zorg voor de kinderen en heb mijn eigen bedrijf. De zorg voor de kinderen komt op de eerste plaats overigens. Ik ben bevoorrecht om “rondom” mijn kinderen te kunnen werken. Daarover heb ik in het verleden meermaals geschreven. Ook heb ik geschreven over een loonkloof tussen mannen en vrouwen. Dit zorgt ervoor dat in veel gevallen niets zal veranderen. Wat hierbij niet helpt: de manier waarop overheden zich op de vlakte lijken te houden. Is het niet eens tijd voor een hardere opstelling richting werkgevers? Maar nee, het is blijkbaar nog steeds niet zo belangrijk. Wat ook niet zo belangrijk is, althans voor de Nederlandse overheid, is de manier waarop vader in staat gesteld worden om gebruik te maken van het goed oplossen van ouderschapsverlof. Dan doel ik op het gedeelte van dit verlof dat betrekking heeft op de vaders.

Inmiddels verbaas ik mij niet meer over artikelen hierover. Neem nu het nieuws over het Europees ouderschapsverlof. Tien dagen verlof voor de vaders na de geboorte van hun kind. Daarna nog eens zes weken ouderschapsverlof voor zowel man als vrouw. Waar Nederland vooroploopt in het streven tot het komen van Europese harmonie, heeft zowel de Eerste- als Tweede Kamer besloten dat op dit punt de macht bij de lidstaten zelf moet liggen. Logisch, want de Europese wetgeving verschilt van die van de Nederlandse. Minister Koolmees wordt in het artikel ook geciteerd:

“We investeren in kinderopvang, ook voor mensen met minder inkomen. We doen zelfs meer voor jonge vaders. Die krijgen in Nederland binnenkort zes weken, terwijl het Europese voorstel tien dagen is. Dat is nou juist het lastige aan Europese discussies over sociale zekerheid, de systemen zijn heel moeilijk te vergelijken.”

Dat klinkt allemaal prima. Alleen merken we er soms weinig van, die vooruitstrevendheid. Bovendien wordt er geschermd met kinderopvang. Dit houdt dus in dat men ervan uit gaat dat beide ouders werken. Er zijn scenario’s denkbaar waarin dit niet van toepassing is. Dan doel ik niet op de principiële bezwaren die sommigen hebben tegen werkende vrouwen. Nee, ik doel op situaties waarbij het niet mogelijk is dat beide ouders werken. Te denken valt aan de zorg voor een langdurig ziek kind, het niet kunnen vinden van een baan of een andere situatie waarin het werken niet mogelijk gemaakt wordt. Ik reken mijzelf voor een deel tot de groep die niet kan werken. Natuurlijk, ik werk. Ik ben eigenaar van een eigen onderneming, maar doe dit om de kinderen heen. Zoonlief is een kind dat meer aandacht nodig heeft en dit ook krijgt.

“Zover” als bijvoorbeeld Zweden zal het niet komen, met drie maanden ouderschapsverlof. Ik vermoed dat dit vooral te maken heeft met de invloed van de werkgeversorganisaties op de politiek. Nee, dat heeft niets te maken met mijn politieke voorkeur of het zien van een vermeend complot. Laten we eerlijk zijn, bepaalde punten worden door het bedrijfsleven handig op politieke agenda’s geplaats. Onder het motto van “wetenschappelijk onderzoek” leverde bijvoorbeeld Shell de argumenten voor het afschaffen van de dividendbelasting. De voordelen hiervan zijn helemaal niet merkbaar voor de “gewone burger”, zoals je in dit artikel leest. Opvallend genoeg: het bedrijf dat aandrong op het afschaffen ervan omzeilt al sinds 2005, met medeweten van De Belastingdienst, de belastingafdracht (zie dit artikel van RTL Z). Best goed geregeld, lijkt mij. Al minder belasting betalen en dan nog eens aandringen op het afschaffen van de dividendbelasting.

Kortom, er valt genoeg te vermelden deze week. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de mensonterende toestanden in de Verenigde Staten…. Maar goed, voorlopig is het “gewoon” een vrijdag en een dag waarop ik weer eens vergeet een koffiekopje te plaatsen onder mijn koffiezetapparaat…

Volgen

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen. Schrijft ook graag over auto's en in het bijzonder over Volvo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: