Ah ja, we testen onze kinderen graag én vaak. Zodat we een duidelijk beeld kunnen krijgen waar het kind “staat” als het om de ontwikkeling gaat. De oudste kreeg de afgelopen week te maken met toetsen, toetsen en nog eens toetsen.

Toch stond de leerkracht erop om de toets af te nemen. Het moest gedaan worden. Of de verbazing over de tegenvallende resultaten gespeeld was of niet, dat weet ik niet meer precies na al die jaren.

Dwingen heeft geen zin. Dat staat vast. Dat heeft de tijd ons geleerd. Vraag je het mij, dan zou het aantal toetsen tot een minimum beperkt moeten worden. Een goede leerkracht zou dit moeten weten. Een goede leerkracht weet waar een kind ‘staat.’ Al zal niet iedereen het hiermee eens zijn.

Momentopname?

Is een toets geen momentopname? Kan die momentopname niet door allerlei oorzaken verstoord zijn? Hoe ga je daar vervolgens mee om? Welke waarde hang je dan aan die toets? Je hebt dan wel wat “op papier,” maar wat doe je er vervolgens mee. We hebben als ouders vast moeten stellen dat zelfs dan er wel degelijk een waarde toegekend werd aan die toets.

Ons kind kwam na de vrijeschool terecht op speciaal basisonderwijs en daar werden de toetsen over een nog langere periode uitgespreid. Een nog langere periode van stress en onzekerheid. Ons kind was maar wat blij dat die periode uiteindelijk afgesloten werd dankzij het afscheid. Dus met de overstap naar de middelbare school.

Afbeelding bovenaan deze pagina: Unsplash.

Update

Dit bericht is aangepast op 4 oktober 2022.

Vergelijkbare berichten