Contact informatie

Rijnegommerstraat 28
2382XB Zoeterwoude
KVK: 5059616
BTW: NL183729912B01

Telefoon & e-mail

Sommige dingen waarvan je denkt “Dat doe ik niet meer”, doe je later gewoon weer. Zonder spijt en op basis van een weloverwogen beslissing. Met de auto die ik deze week heb aangeschaft is dat niet anders. Terug naar een auto waarvan ik dacht deze nooit meer te rijden.

Update oktober 2019: inmiddels ben ik eigenaar van een andere auto. Dit is een Volvo 850. Je leest er meer over in deze blog.

photo of black peugeot car
Peugeot –  Pexels.com

We gaan terug naar 2017. De Peugeot die we reden (een 407) was een prima auto. Een prima auto wanneer je niet te maken had met winters weer. Tijdens het starten van de auto ’s ochtends was het alsof je een staafmixer aanzette.

Direct na de aankoop van deze auto werden we geconfronteerd met een fikse kostenpost. De versnellingsbak bleek toch minder sterk dan gedacht. Het gevolg: in de vijfde versnelling schoot de pook “los.” Dat is erg lastig én gevaarlijk tijdens het rijden op bijvoorbeeld de snelweg.

Na enkele maanden ermee gereden te hebben, besloten we over te stappen naar iets meer degelijks. Onze ogen vielen op de modellen van Volvo. Vooral ingegeven dat deze auto’s oorspronkelijk komen uit een land waarin men gewend is aan winterse- en extreme omstandigheden.

Van auto’s kan ik genieten. Waar anderen juist de voorkeur lijken te geven aan de meer afgeronde modellen, ben ik meer van de “rechte” modellen. Daarom viel mijn oog aanvankelijk op een V70 uit 1998. Een “recht” model met enorm veel ruimte. Juist dat was nodig, omdat we tijdens de zomervakanties kamperen. We hadden de caravan verkocht en besloten dat het tijd werd om een auto te nemen die genoeg ruimte had. De vraag is of je genoeg ruimte hebt, want als het aan mijn kinderen ligt wordt ook ál het speelgoed meegenomen waarmee niet eens meer gespeeld wordt wanneer ze thuis zijn.

Omdat deze Volvo net verkocht was voordat we aankwamen, zochten we even verder. We kwamen een mooie V50 tegen. Alleen deze was echt buiten de gestelde prijsklasse. Daarnaast stonden twee Volvo V40-modellen. Eentje ervan viel wat mij betreft echt helemaal af. Mijn wederhelft was hierover juist enorm te spreken. De kleur van de auto was goudkleurig. Zelf gaf ik de voorkeur aan een zwart model. Niet dat ik iets tegen aparte kleuren heb hoor. Het liefste zou ik een brandweerrode auto rijden. Dat is tot op heden, afgezien van een Opel Astra ergens rond het jaar 2000, niet gelukt.

Volvo V40 Classic
De Volvo V40 Classic – Wikipedia
Volvo 960 Stationwagon
Volvo 960 stationwagon – Wikipedia

V40 Classic

Het werd de Volvo V40 Classic uit 2005. Er stond niet veel op de teller. Al is dat bij sommige auto’s geen enkel probleem. Vooral van het merk Volvo rijden er nog genoeg rond, die een afstand afgelegd hebben van de aarde naar de maan (ongeveer 400.000 kilometer). Met de 100.000-nog-wat op de teller van deze verklaarde de verkoper dat deze was “ingereden.” Deze zou nog lang mee kunnen gaan. Dat klopt ook inderdaad. Waarschijnlijk rijdt deze auto vast nog wel ergens in Nederland (of in het buitenland) rond.

We waren enorm te spreken over de auto. Anders dan de Peugeot startte deze in de ochtenden zonder problemen. Wel brak ineens een veer af, toen mijn wederhelft een hobbel nam. Ook kwamen we erachter dat de auto een bekend V40-kwaaltje had; een raar geluid tijdens het stationair draaien. Dit komt vaker voor bij dit soort auto’s en ze kunnen er enorm oud mee worden.

Toch was dit niet de auto die ik zocht. Ik wilde niet alleen groter, maar ik wilde ook een auto waar ik zelf nog wat aan kon “doen.” Nu ben ik geen echte klusser op het gebied van auto’s en moet het vooral hebben van tutorials. Maar het vervangen van bepaalde onderdelen en – omdat de opvolger van de V40 het wel nodig had – wat aanpassingen aan het interieur moesten te doen zijn. Bovendien was er nog een andere reden om te kiezen voor een andere auto.

Toen mijn dochter weer eens een verjaardagspartijtje had van een van haar vriendinnen maakte ik kennis met het fenomeen Volvo 960. Nee, dit was geen stationwagon, maar een sedan. Ik kwam erachter dat de 960-serie er wel was in een stationwagon-variant, maar dat deze moeilijk te verkrijgen waren.

Terwijl ik hardop aan het filosoferen was over de schoonheid van deze 960 (een “recht” model), besloot mijn wederhelft tot het introduceren van een weddenschap. Wanneer ik de V40 verkocht zou krijgen en voor de nieuwe auto niet meer dan 500 euro zou moeten betalen, dan zou ik de weddenschap gewonnen hebben.

Challenge accepted!

Er volgden weken en weken van zoeken, zoeken, zoeken en vooral misgrijpen. Al snel realiseerde ik mij dat een 960 als stationwagon geen optie was. Te duur en te zeldzaam op dat moment. Dan zou ik op zoek moeten gaan naar alternatieven. Ik kwam uit bij de V70 Classic. Aanvankelijk besloot ik om voor een Cross Country-variant te gaan. Op aanraden van een heel slimme neef met veel inside information, besloot ik deze van de lijst te schrappen. De schokbrekers waren bij sommige oudere versies niet altijd even best meer. Of zoals hij het zelf een beetje denigrerend omschreef: “Da’s een boodschappenwagen voor huisvrouwen, die niet weten hoe ze drempels moeten nemen.” Namens mijn neef excuses aan huisvrouwen met een Volvo V70 Cross Country (of een ander model)…

Volvo 960
Volvo 960 (sedan) – Wikipedia
Volvo 960 Stationwagon
Volvo 960 stationwagon – Wikipedia

Goed, dus geen Volvo 960 (stationwagon), geen Volvo V70 Classic Cross Country. Dan misschien een “gewone” Volvo V70 Classic? Dat leek een goed idee te zijn. Ik zat in een aantal modellen, waarvan er sommigen echt rijp waren voor de sloop. Toch werden ze soms nog steeds voor enorm hoge bedragen aangeboden. Duidelijk een populair automerk, Volvo!

Volvo 850
Volvo 850 – Wikipedia

Toen werd het duidelijk. De Volvo V70 Classic kreeg die naam ergens midden jaren negentig en het ontwerp was vrijwel gelijk aan een ander model. Dat was de Volvo 850. Deze auto staat ook wel bekend als een tank onder de Volvo’s. Degelijk, stevig en zo rechthoekig als het maar kan. Een nadeel: de auto’s van dit type waren ruim voorradig. Alleen zou ik de weddenschap op deze manier nooit gaan winnen natuurlijk.

Totdat ik er eentje tegenkwam voor een bedrag waarvan ik dacht: “Speel ik het handig, dan kan ik een goede deal of ruil maken.” Samen met mijn zoon reed ik naar de dealer toe en ik liet weten geïnteresseerd te zijn in deze auto. Toegegeven, hij zag er wat afgeleefd uit. Een deuk aan de passagierszijde, stoelen die aan vervanging toe waren en een stuur dat leek aangevreten door motten of zelfs een roofdier. Maar het wás een 850. Uit 1996 om precies te zijn.

De prijs van de auto: negenhonderd euro.  De prijs was nog altijd te hoog, dan zou ik dus nog steeds de weddenschap niet vinden. Maar ik had een troefkaart in handen. Een Volvo V40 uit 2005. Toegegeven, niet iedereen “begreep” dat rare geluid wanneer de auto stationair draaide en de airco moest echt bijgevuld worden (het was een warme zomer in de auto trouwens). Deze dealer begreep echt niet waarom ik een auto uit 2005 wilde inruilen (anno 2017) tegen een auto die bijna tien jaar ouder was. Ik legde hem geduldig uit dat het een kwestie van gevoel was. Bovendien legde ik hem uit dat het ging om een auto met meer ruimte.

Niet iedereen begrijpt dat “gevoelsdingetje”, zeker niet wanneer het om auto’s gaat. Deze verkoper wel. Al vraag ik mij af of hij het niet gewoon een enorm goede deal vond. Dat zou het ook zijn, wanneer ik bij zou moeten betalen. Maar dat deed ik dus niet.

Toegegeven, de afleverkosten waren enorm hoog. Die lagen op 395 euro. Ik wist ze omlaag te krijgen naar een bedrag van tweehonderd euro. Omdat ik hem uitlegde dat ik permissie had een auto aan te schaffen zonder toestemming van mijn wederhelft wanneer ik ervoor niet meer zou uitgeven dan tweehonderd euro. Hoog inzetten, ik had natuurlijk ook vijfhonderd euro als bedrag kunnen opvoeren.

Natuurlijk ben ik er op achteruit gegaan. Dat weet iedereen. Te bedenken met het jaartal. Van 2005 naar 1996. Alleen ben ik erop vooruitgegaan omdat deze auto mij eigenlijk niets heeft gekocht, afgezien van de afleverkosten. Kosten voor het controleren van de auto, het bij- of aanvullen van vloeistoffen etc. Kosten waarvan ik overigens denk dat deze bij nagenoeg iedere garage te hoog zijn.

We reden vanaf dat moment een echte 850. Dat geluid, die brom, dat gesnor! Geweldig. Maar er moest veel aan gedaan worden. De deuk moest eruit. Die heb ik er met een zuignap deels uitgekregen. De stoelen heb ik aangepakt met stoelbekleders en mijn wederhelft naaide het stof van de bovenkant – wat op sommige plaatsen beschadigd was – zorgvuldig dicht.

Case closed zou je zeggen. Zou je zeggen ja. We reden er overal mee naar toe. Tot die ene dag ergens in de zomer van 2018. Noodlot!

Het begon met een beetje “zweven” van de snelheidsmeter. Die viel ineens uit. Het gevolg: je wist niet hoe hard je reed. Dat was geen goed teken. Het is goed om te vermelden dat deze 850 ook een “kwaaltje” had. Nou ja, onzorgvuldig handelen door een van de vorige eigenaars is misschien een betere omschrijving. Wanneer je de dagteller tijdens het rijden indrukt (om te resetten), breken de tandwieltjes af van de dagteller én van de teller die de kilometerstand bijhoudt. Hoewel de auto bij aanschaf op 248.000 kilometer stond, was het niet echt duidelijk wat de daadwerkelijke stand nu precies was. Ja, dat wist ik op voorhand. Net zo goed als dat ik wist dat er genoeg Volvo’s rondrijden met dit euvel. Het nadeel is dat je dus niet exact weet waar de teller op zou moeten staan. Het vermoeden bestaat dat de teller waarschijnlijk al wel de 400.000, misschien 500.000 kilometer gepasseerd was. Nogmaals, dit hoeft geen probleem te zijn. Zelfs Volvo’s met 600.000 kilometer op de teller rijden nog gewoon rond. In dit geval was het wel een probleem.

Tijdens de zomervakantie deed dit probleem zich voor. We hebben de auto achtergelaten bij een garage naast de camping. Daar kon ik overigens kennismaken met BMW’s die volgens de eigenaar niet eens in het BMW-museum in München zouden staan. Daar kon overigens een goede reden voor zijn, want ze zagen er niet alleen erg afgeleefd, maar ook nog eens erg verroest uit. Maar goed, daar kwam ik niet voor. Wel kwam ik een paar dagen later terug en hoorde een heel interessant verhaal aan over een onderdeel dat defect zou zijn. Uiteindelijk bleek dat helemaal niet het geval, maar was het een sensor die kapot was. Dat bleek pas later, na overleg met die slimme neef van mij.

Natuurlijk, we zouden de auto kunnen laten repareren. Nu deed zich alleen een nieuw probleem voor, waardoor het vermoeden dus bestaat dat de tellerstand dus echt veel hoger moest zijn geweest. Onze auto begon te roken. Niet eens tijdens het rijden. Nee, het gerook deed zich voor (overigens netjes uit de uitlaat) nadat werd geparkeerd. Dat was het moment waarop met pijn in het hart moest toegeven dat het misschien toch tijd was geworden om te kiezen voor iets anders. Misschien was het die pijn in het hart, die mijn blik vreselijk deed vertroebelen en ik uiteindelijk iets deed dat ik eigenlijk nooit echt zou doen….

Renault Scenic
Renault Scenic – de voorkant
Renault Scenic (2)
Renault Scenic – de achterkant

Renault…

Ik kocht een Renault. Inderdaad. Van Volvo naar Renault. Om precies te zijn een Renault Grande Scenic. Nee, dat was er niet eentje in zo’n leuke rode kleur met zo’n mooie bovenkant. Dit was het model uit 2001. Een rond, wit model. Hij mocht gelijk weg, aldus de dealer waar we nooit eerder waren geweest. Dat deden we. Ik haalde wel alles van waarde uit de Volvo, inclusief de radio.

Nadat de aankoop in orde was gemaakt vroeg mijn wederhelft of ik nog even afscheid wilde nemen van de Volvo. Ik weigerde. Stug reed ik verder, want we moesten een dochter ophalen van een speelafspraak.

Drie dagen later. Drie dagen! Het leek alsof ik een raket bestuurde. Geweldig. Alleen was het geen raket. Het was de witte Renault die geluid maakte alsof hij gelanceerd werd. De uitlaat en katalysator waren stuk. De dealer verklaarde echt van niets te weten. De meneer van Kwik-Fit vertelde heel stoïcijns dat dealers dat wel vaker verklaren. Hij wilde mij ondertussen wel erg graag helpen. Twee dagen later was de auto klaar. Een dag later dan gepland, want het onderdeel was echt nergens te vinden.

Boos loerde ik naar die witte Renault die nu voor de deur stond. Alsof hij zichzelf geparkeerd had, ten kostte van de Volvo. Toen kwam het. Het échte probleem. Dat had niets met de auto zelf te maken, maar met mij. Ik kreeg pijn in mijn rug. Zo erg dat ik er echt niet meer van kon slapen. Het was mij niet duidelijk wat er aan de hand was. Totdat ik genoeg medicijnen had ingenomen en geen last meer had van mijn rug. Die kwam wel terug hoor, nadat ik in de auto gereden had!

Een snelle analyse leerde mij dat de versnellingspook van deze Renault zich lager bevond dan dat ik gewend was. In deze Renault zit je hoger, maar het lijkt bij de oudere modellen alsof er een stukje pook ontbreekt.

We hebben ooit gereden in een Citroën Xsara Picasso. Daarin zat de pook vast aan de cockpit zelf. In deze Renault niet. De modellen mogen er misschien hetzelfde uitzien, maar ze zijn het niet. De Renault reed overigens veel “hoekiger” dan iedere auto die ik gewend was.

Citroën Xsara Picasso
Citroën Xsara Picasso

Citroën

Twee weken lang heb ik met rugpijn in de auto rondgereden. Toen was ik het zat. In Katwijk stond een Citroën Xsara Picasso te koop. Ik heb de Renault ingeruild voor de Citroën. Toch was dat geen rare keuze. Ik had de Volvo destijds ook in kunnen ruilen voor een Citroën. Dat heeft alles te maken met mijn jeugd.

Mijn vader was een echte fan van Citroën. Na een eerste avontuur met een Fiat 500, stapte hij over naar een Eend. Daarna volgde een GS en een GSA Special. In deze blog lees je meer over hoe wij vroeger op vakantie gingen met de GS en GSA Special.

Zijn laatste auto was overigens een Opel Record, die uiteindelijk na zijn overlijden compleet doorgeroest was.

Die ervaringen van mijn vader nam ik mee tijdens de aankoop van de eerste auto’s die ik reed. Ik reed de legendarische Opel Kadett, omdat mijn vader als laatste auto een Opel reed. Ik reed de Citroën BX, omdat die erg veel leek op een Citroën GSA Special. Citroën raakte echter op de achtergrond. Ik reed tal van andere auto’s, om vervolgens weer uit te komen op een Citroën. Dat was enige jaren geleden. Het was een babyblauwe Citroën Xsara Picasso die we reden. Die deden we weg, omdat we de auto van mijn schoonmoeder over konden nemen (een Opel Vectra stationwagon). En nu was het dus weer een Citroën Xsara Picasso die ik reed.

De Xsara Picasso is een prima auto. Ook deze. Al zijn sommigen het daarmee niet eens. De nadelen van de auto: een panorama dak (dat voor veel herrie op de snelweg zorgde, ook al was deze gesloten) en het ontbreken van een trekhaak. Wat erg makkelijk was: de auto had geen schakelbak.

Omdat ik erachter kwam dat een trekhaak erg makkelijk is om te gebruiken voor een twinnyload, zodat de BMX-fiets van mijn zoon vervoerd kan worden, en omdat dan ook tijdens de vakantie een aanhangwagen vervoerd kan worden, besloot ik tot een nieuwe zoektocht.

Even had ik het idee om LPG te gaan rijden. De hoogte van de brandstofprijzen speelde een belangrijke rol. Bovendien is LPG iets “schoner.” Een rekensom leerde mij dat het erg lastig zou worden om een auto te vinden die zou voldoen aan mijn wensen, zonder dat ik meer zou moeten gaan betalen aan wegenbelasting (met een LPG-installatie betaal je een hoger bedrag aan wegenbelasting) en verzekering. Ik besloot die optie daarom voorbij te laten gaan.

Maar wat te doen? Een nieuwe Citroën Xsara Picasso, met trekhaak? Of zou ik toch weer teruggaan naar dat andere merk? Volvo dus. Op dat moment speelt sentiment mee. Dat is misschien een raar iets, omdat het een auto betreft. Voor mij niet. Ik koos voor Volvo. Alleen was de vraag: welk model. Bovendien vond ik het inmiddels een sport om een auto te kopen waar ik zo weinig mogelijk voor zou moeten betalen en waarvoor ik zoveel mogelijk zou terugkrijgen.

En weer: de V40 Classic

Woensdagochtend stond er een bezoek aan de klas van mijn zoon op het programma. Omdat er tussen het moment van wegbrengen en het moment van het bezoek aan de klas nog wel ruimte was, reed ik naar Voorschoten. Voordat ik het wist maakte ik een proefrit in een Volvo V40. Ik moest er alleen wel even genoegen mee nemen dat de autodealer ook niet wist of de radio nog werkte. Maar dat was verder geen probleem. Ze hadden een eigen werkplaats. Als voorbeeld noemde hij een probleem met de uitlaat. Waar volgens hem veel garages ervoor kiezen om de uitlaat te vervangen, kozen zij ervoor om gewoon wat dicht te plakken. Juist. Volgende graag!

’s Middags ging ik met mijn zoon naar een andere dealer. Daar stond hij. Gele koplampen (nou ja, de lichten zijn geel). Een V40 Europa Facelift Edition. Ik ben momenteel nog steeds aan het uitzoeken wat dat Facelift dan precies is, anders dan wat cosmetische eigenschappen. Geen 1.8, maar een 2.0. Onze vorige V40 was een 1.8-model.

Tijd voor een testrit. Optrekken – dat ging snel -, remmen…. Dat soort dingen. Dit moest hem worden. Alleen de prijs. De prijs. Tijdens de vorige proefrit volgde het verschrikkelijke nieuws dat die dealer – uit de extreme goedheid van zijn hart – niet meer wilde geven dan tweehonderd euro. Pijnlijk….

In dit geval was de dealer veel vrolijker over mijn Citroën Xsara Picasso. Wanneer we de helft zouden “doen”, dan was zijn dag gelukkig. De mijne trouwens ook.

Volvo V40 Classic
De “nieuwe” V40 Classic.

Volvo V40 Europa 2.0 – Facelift-model

Dus, na een heel lang verhaal, rijd ik dus weer in een Volvo V40. Een auto waarvan ik dacht deze niet meer te rijden. Het kan soms raar lopen in ’t leven. Waar ik wel heel erg benieuwd naar ben, dat zijn twee dingen. Ten eerste hoe lang de autogoden mij toestaan rond te laten rijden in dit model. Ten tweede wat jij hebt met auto’s. Op Instagram stelde ik de vraag al:

Heb jij een favoriet automerk?

Kom maar op!

 


Dit bericht bekijken op Instagram

 

Ik reed Citroën. Perfecte auto hoor. De ruitenvloeistof was op, tijd voor een nieuwe 😂 Nee zonder grappen. Ik was tevreden over de Xsara Picasso. Ik dacht alvast na over de vakantie. Ik wilde het aanhangwagentje meenemen. Da’s wat lastig zonder trekhaak. Maar er was nog een andere reden. Iets met heimwee. Raar hè, dat je dat kunt hebben met een merk? We reden ooit een zwarte V40, maar die was niet zoals deze. Dit is de Freestyle Edition, wat dat ook mag betekenen. Ja, niet zo mooi recht als de 850 die ik reed en weer niet zo hoog als de Picasso. Maar ja, hij rijdt wel geweldig. Nee, niet de nieuwste V40. Maar wel eentje waar je zelf nog wat aam kunt doen. De koplampen vervangen bijvoorbeeld. Ze zijn nu een raar kleurtje geel. Heb jij een favoriet automerk? #Volvo #V40 #VolvoV40 #auto #automerk #nieuweauto #goedehuisvader

Een bericht gedeeld door De Goede Huisvader (@goedehuisvader) op

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.