Contact informatie

Rijnegommerstraat 28
2382XB Zoeterwoude
KVK: 5059616
BTW: NL183729912B01

Telefoon & e-mail

Er zijn telefoontjes die je niet wilt ontvangen. Telefoontjes waarbij je meteen weet dat er iets niet goeds aan de hand is. Vanochtend ontving ik zo’n telefoontje en het zorgde ervoor dat ik meteen moest handelen.

Mijn beroep is fotograaf. Dat combineer ik met mijn taak als huisvader-zijn. Dat is een groot voorrecht. Het is mogelijk gemaakt dankzij de verdeling die wij hebben binnen ons gezin. Zij is sinds oktober geen wetenschapper meer, maar accountmanager. Ze houdt zich bezig met de verkoop van apparatuur en inrichting voor laboratoria. Iets waarvoor ze van haar werkgever een leaseauto kreeg. Eentje waarmee ze maandelijks ongeveer 4.000 kilometer gemaakt heeft. Van al die ritten in de auto bleek er eentje op zondagochtend de meest gevaarlijke te zijn. Op amper vijftig meter van waar wij wonen verleende een automobilist geen voorrang en het gevolg was een aanrijding. Ondanks de “geringe” snelheid was de ravage enorm.

 

Wat heeft mijn beroep ermee te maken? In de eerste plaats omdat het “makkelijk” was dat ik weet hoe je foto’s moet maken. Welke details zijn belangrijk. Daarnaast is het handig dat ik een camera heb waarmee ik foto’s kan maken die goed genoeg moeten zijn om de schuldvraag te kunnen beantwoorden.

 

Toch is dit niet het werk waar ik het meeste trots op ben. Ik heb veel interessantere en mooiere foto’s gemaakt. Of het nu hardlopers waren tijdens de Leiden Marathon of foto’s die ik in opdracht maakte voor verschillende bedrijven. Ze waren veel beter, omdat dit de onderwerpen waren waarvoor ik mij wilde inzetten. Om zo te kunnen laten zien wat ik “in huis heb.” De foto’s die ik vanochtend maakte waren foto’s om bewijs te leveren. Foto’s die ik liever niet maakte. Een ervaring die ik niet wilde mee maken, net zoals het telefoontje dat ik ontving.

 

Soms weet je meteen – te oordelen aan de toon waarop iemand praat – dat het “mis” is. Na elf jaar huwelijk en een relatie van vijftien jaar weet je meteen dat “die toon” op niet veel goeds zal duiden. Dat was het geval. Ze vertelde mij dat ze aangereden was. Logisch dat ik er meteen naar toe ging. De eerste keer zonder camera. Daarna keerde ik terug met camera.

 

Ja, gelukkig hoor. Alleen blikschadde en het is toch “maar” een leaseauto. Ja, toch? Niets om je zorgen over te maken, toch? Helaas niet. Zelf kon ze inderdaad veel regelen met de leasemaatschappij, de politie en de bergers. Lastiger werd het toen ze voor controle naar de huisartsenpost moest gaan.

 

Gelukkig heeft ze “alleen” last van een verstuikte enkel, pijn in haar onderrug en is ze nog steeds aan het bijkomen van de schrik.

 

In een tijdperk waarin telefoneren van ondergeschikt belang is geworden, zijn er toch die momenten waarop je gewoon nog telefoneert. Dit soort nieuws geef je niet even door aan elkaar via een appje. Juist de laatste tijd focussen wij ons als het de kinderen betreft meer op dit “persoonlijke” contact. Wanneer mijn vrouw vertrekt en onderweg is naar huis –’s middags- belt zij even met de kinderen. Eerst leverde dat wat rare blikken op: “Waarom belt mama mij?” Inmiddels behoort dit tot een vast ritueel aan het einde van de middag. Vooral dochterlief is er bedreven in geworden om met mama over van alles en nog wat te kletsen. Iets dat ze trouwens ook goed kan met haar BFF. Zo sprak ze na de vakantie maar liefst een kwartier met haar BFF en maakte het niet uit dat ze toen in de winkelwagen zat in de supermarkt. Het gesprek werd compleet gemaakt met oogrollen en de woorden “Oh ja, dat was mijn váder.”

 

Zoonlief is weer helemaal anders. Telefoneren vindt hij eigenlijk maar niets. Ja, het “moet.” Dat doet hij dan braaf. Al snel is hij afgeleid. Zijn voorkeur gaat uit naar het echte, directe contact.

 

En ik? Telefoneren is een belangrijk onderdeel geweest in mijn leven. Ik ben werkzaam geweest in verschillende functies waarbij de telefoon een vast onderdeel werd van mijn werkzaamheden. Zoveel zelfs dat het mij ging tegenstaan. Er was een tijd waarin ik eigenlijk niet meer wilde communiceren via een telefoon. Inmiddels is dit -gelukkig- beter geworden. Al sla ik sommige telefoontjes liever over. Nee, begrijp mij niet verkeerd: dat gesprek van deze middag moest plaatsvinden. Alleen dan wist ik wat er aan de hand was en dat het nodig was om actie te ondernemen. Het telefoontje, dat had er niet “geweest” moeten zijn. Niet voor haar in ieder geval. Gelukkig was het een gesprek met haar. Niet met iemand anders. En over de auto: de leaseauto is er minder goed aan toe. Bij haar zijn het “slechts” kneuzingen. Dat liever, dan andersom! Laat dat duidelijk zijn!

 

Telefoontjes die je niet wilt ontvangen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.