Haat is een raar begrijp. Je kunt het selectief inzetten op die momenten waarop het je uitkomt. Dat is de les die ik vanochtend trok als het om social media gaat. Selectieve haat, laten we het daar eens over hebben.

Toen in Mallorca een Nederlandse man doodgeschopt werd, ontplofte social media. Logisch, want het is een weerzinwekkende daad. Zonder reden – met een groep – iemand doodschoppen. Er volgde geen discussie over de afkomst van de groep die dit gedaan heeft. Hoeveel anders was dat na de gebeurtenissen die zich gisteren voltrokken in Amstelveen. Daar werd Frédérique zwaar mishandeld door een groep jongens (zie dit bericht).

Twee zaken

Wat hebben de twee zaken met elkaar te maken, behalve dat het om excessief geweld gaat? Eigenlijk niets. Frédérique werd het ziekenhuis in geslagen nadat een jongen geschreeuwd had om te kennen te geven tot welk geslacht Frédérique behoort. Toch is er een link met de twee zaken. Dat is de selectieve haat.

Kijkend naar social media en Twitter in het bijzonder valt een ding op. Accounts van mensen die het ene moment ageren tegen gendergelijkheid en gender emancipatie kunnen op dit soort momenten eens goed stoken en de daders bij wijze van spreken al veroordelen. Veroordelen omdat ze een bepaalde afkomst of herkomst zouden hebben. Iets waarover niet gesproken werd over de daders van de geweldsexplosie op Mallorca.

Maakt het uit de hoek waar de daders of vermeende daders uit komen? De een zegt “Ja, wel degelijk.” De ander zegt: “Nee.” Het is een goede vraag of het uitmaakt uit welke hoek de daders komen. Wat wel duidelijk is: er ontsteekt een storm, die gebaseerd is op niets anders dan racisme en discriminatie.

‘Bontkraagjes’

Op social media is de selectieve haat bijna voelbaar. In plaats van het veroordelen van de daad, worden er uitspraken gedaan over een groep mensen die er niets mee te maken heeft en dit nooit zal hebben. Er wordt geageerd over de zogeheten ‘bontkraagjes’ die de schuld van alle haat zouden hebben. Daar zet ik graag iets anders tegenover.

Voor de regelmatig terugkerende lezers van mijn artikelen op deze website is het bekend. Mijn oudste kind (12) is non-binair. Over dat onderwerp schreef ik in december 2020 al eens, omdat het niet voor iedereen duidelijk was. Die duidelijkheid is er blijkbaar vandaag de dag nog steeds niet. Niet iedereen is even ‘open’ als het om dit onderwerp gaat. Laat daar nu net het probleem zitten. Zij die op social media ageren tegen genderneutraliteit, gendergelijkheid en emancipatie staan nu vooraan om alles te veroordelen. Ze veroordelen de geweldsexplosie van gisteren door een groep aan te wijzen. Dat noem ik selectieve haat. Haat inzetten en gebruiken wanneer je dit het beste uitkomt. Wanneer je dan ‘aangevallen’ wordt, dan is het geoorloofd om flinke woorden te gebruiken en uiteindelijk te zeggen dat het allemaal aan de ‘cancel culture’ ligt.

Vragen

Mijn kind is dus non-binair. Dit levert regelmatig vragen op. Dezelfde soort vragen als die Frédérique kreeg toegeschreeuwd.  Nee, dit waren geen ‘bontkraagjes.’ Om even heel kort door de bocht te gaan: dit waren ‘roomwitte’ kindjes. Kinderen van de leeftijd van mijn kind of iets ouder. In sommige gevallen sprak de minachting uit de vraag. In andere gevallen was het antwoord dat gegeven werd door mijn kind niets meer dan haat. Hoe verklaar je deze haat, want is toch allemaal afkomstig van een groep met een bepaalde afkomst? Helaas, voor iedereen die er zo over denkt: de haat is overal. Klein en groot.

Zelfs de haat tegen ouders van kinderen die “anders” zijn. Wij zouden als ouders gefaald hebben in onze opvoeding. We zouden grenzen moeten stellen en ervoor moeten zorgen dat al die non-binaire ‘onzin’ met de kop ingedrukt wordt. Therapie vinden sommigen een goede optie. Voor wie, dat laten ze in het midden.

Selectieve haat

Selectieve haat dus

Goed, selectieve haat dus. Daar kan ik nog veel meer over schrijven. Dat doe ik niet. Want er is een ding dat redelijk onderbelicht wordt in de discussie die nu is ontstaan. Dat is het volgende: er is een kind mishandeld. Tijdens een eenzijdige discussie met als eindpunt een bezoek aan het ziekenhuis. Dat is verschrikkelijk. Toch is er een groot, heel groot, lichtpuntje te onderscheiden in dit alles. Dat zijn de mooiste woorden die je maar bedenken kunt: “Ik ben wie ik ben en jij mag zijn wie je wilt.”

Wat mij betreft is Frédérique iemand die je mag omschrijven als held of heldin (haar vader spreekt overigens zelf over “ze” en “haar”). Een persoon aan wie iedereen die aan selectieve haat doet een groot voorbeeld aan mag nemen!

Lees ook


Bron afbeelding: Unsplash.com.

Vergelijkbare berichten