Inderdaad, de titel geeft meteen duidelijkheid. Na een tweetal scholen bezocht te hebben, waren de trauma’s opgelopen in het verleden te groot om door te gaan. Er werd besloten dat mijn kind naar speciaal basisonderwijs moest gaan. Dit is bijna drie jaar geleden en het wordt tijd om hier wat meer aandacht aan te besteden.

Voorgeschiedenis

De voorgeschiedenis is complex. Mijn kind werd op de eerste school vanaf dag een gepest. Een kind dat niet groot was, met andere interesses en hoogbegaafd (bleek later). Mijn kind werd door anderen als ‘anders’ beschouwd. Wanneer kinderen thuis niet leren dat anders zijn niet automatisch inhoudt dat je deze kinderen ook anders behandelen moet, dan is er maar een reactie mogelijk: pesten. Mijn kind werd tijdens de eerste 2,5 jaar op zijn eerste school intens gepest. Tel daarbij op het trauma dat werd veroorzaakt door het overlijden van opa en het ontwikkelen van faalangst en je komt uit op een moeilijke situatie.

Vrijeschool

We wisselden van school en kozen voor de vrijeschool. De trauma’s uitzetten was niet mogelijk. Was het maar zo gemakkelijk. Een knopje omzetten en gewoon weer verder gaan. Het gevolg: we hadden te maken met een kind dat niet meer naar school wilde gaan. Zelfs niet op een veilige school. De situatie leidde er ook toe dat we moesten wisselen van school. Opnieuw. We moesten kiezen voor speciaal basisonderwijs.

Een van de eerste dagen op de nieuwe school leken eigenlijk al de toon te zetten voor wat komen ging. Als eerste volgde het opsluiten in het fietsenhok, daarna een incident waarbij een andere leerling mijn kind een potlood in het hoofd te steken. Het enige wat wij op dat moment voor ogen hadden: een nieuwe veilige plaats te bieden. Om zo de mogelijkheid te bieden wat ons kind graag deed: de wereld te ontdekken. Op die speciale manier, met het nodige enthousiasme. We kwamen er al snel achter dat er graag labels geplakt werden. Dit conflicteerde met onze visie en de situatie. Ons kind was niet te voorzien van een label autisme of ADHD. Simpelweg omdat eerder aangetoond was dat hiervan geen sprake was. Wel was er sprake van een onderpresterend hoogbegaafd kind.

Disharmonisch profiel

Een disharmonisch profiel, daarvan was wel sprake. Dit houdt in dat er een hoog IQ is, maar dit niet in lijn is met de manier waarop hij zich toelegde op het schoolwerk. Het kwam regelmatig voor, dat mijn wetenschapper of ik ons kind op moest halen van school. Ik ben de laatste, die zal verklaren dat dit gedrag soms niet was zoals het zou moeten zijn.


Mijn wetenschapper kreeg van haar werkgever een lange periode de tijd, om er voor ons kind te zijn. Ik was zelf begonnen aan een nieuwe baan en had weinig speelruimte om vrijaf te nemen. Die tijd kwam er wel, toen ik besloot mijn baan op te geven en weer huisvader te worden (eerder deed ik dit al tussen 2013 en 2014). Het pestgedrag op school ging onverminderd door.

BSO stopgezet

Met een nieuw schooljaar veranderde er dus het nodige. De BSO werd stopgezet en ik was er om hem op te halen. Dan hoorde ik de verhalen over het pesten. De lijst is, helaas, erg lang. Op dagelijkse basis uitgemaakt worden voor kabouter (vanwege de lengte), kutkind, kankerkind en nog meer scheldwoorden die niet in de mond genomen zouden mogen worden door kinderen tussen de negen en dertien jaar oud.

Therapie

Dankzij de hulp van speltherapie en EMDR-therapie lukte het om veel van de trauma’s te verwerken. Het bleef alleen erg moeilijk om tegen gewicht te bieden aan zij die pestgedrag vertoonden. Was dit wel mogelijk, dan was er eigenlijk sprake van een situatie waarin het uitmondde in een eigen nadeel.

Zo gooide ons kind dit jaar een bril van een klasgenootje in de sloot. Geen gedrag dat wij als ouders als goed beschouwen. We zijn van mening dat een antwoord op pestgedrag nooit een vrijbrief is voor geweld of beschadiging.

De lijst met – naar mijn idee – verschrikkelijke incidenten is bijzonder lang. Deze variëren van het grijpen naar de keel (sommigen zouden dit wurgen noemen), tot het – zeer gemeen- tussen de benen trappen. Je kunt de vraag stellen waarom dit voorkomt? Allereerst omdat ons kind anders is (andere interesses) Aan de andere kant wil ons kind graag laten zien dat het in staat is om dezelfde dingen te doen als iedereen. Dat heeft niets te maken met ophemelen. Pestgedrag, schuttingtaal en geweld als antwoord passen daar niet bij als reactie.

Niet onze natuur

Het is niet onze natuur om spontaan over te gaan tot pestgedrag. Pesten is iets dat we ons zelf hebben aangeleerd. Wanneer dit niet voldoende wordt geremd of wanneer hier niet voldoende tegen opgetreden wordt, leidt dit tot excessen. Excessen die mijn kind heeft moeten beleven, helaas.

Wanneer je dit alles leest, dan kun je de vraag stellen waarom wij als ouders niets hiertegen doen. Dat doen we. We praten regelmatig met school. Het opnieuw wisselen van school, dat is geen optie. Ons kind heeft zich nog steeds ten doel gesteld om terug te keren naar de vrijeschool. Bepaalde zaken verlopen nog niet vlekkeloos (bijvoorbeeld het aan het werk willen gaan, mede ingegeven door zijn faalangst). Toch is er die vastbeslotenheid dit te overwinnen.

Teleurstellend

De reacties van school zijn soms enigszins teleurstellend. Deze variëren van “we zijn ermee bezig” tot een uitleg dat de situatie net iets anders zou moeten zijn. Daar heb je natuurlijk niet bijzonder veel aan. Het zijn dan de momenten waarop ons kind dat er gepest is omdat het raar is dat je een bepaalde muts draagt. Dat zijn de momenten waarop je alleen maar diep kunt zuchten. Het doet mij als schrijvende huisvader besluiten om erover te schrijven. In de hoop dat het meer ouders kan bereiken, die met ditzelfde probleem worstelen. En dat het de groep ouders bereikt van kinderen die pesten. Onderschat het niet, dat pesten. Het maakt zo ontzettend veel kapot.

Machteloos

Pesten zorgt ervoor dat kinderen met schitterende en creatieve ideeën worden tot makke schapen. Ze durven hun kop niet meer boven het maaiveld uit te steken, om zo zich te late zien. Wat voor zin heeft het immers, wanneer je keer op keer wordt verteld dat je minder bent? En wat voor zin heeft het, wanneer je indirect te horen krijgt dat je ouders niets weten van het opvoeden? Kortom, je voelt je als kind dat gepest wordt niets meer dan machteloos. Of minder… ’t is maar hoe je het wilt bekijken.

Voorrecht

Gelukkig zijn niet alle kinderen op de school die mijn kind bezoekt hetzelfde. Mijn kind heeft ook het voorrecht om terug te vallen op zij die het wel goed menen. Die worden gekoesterd en dat is meer dan terecht.

Ik hoop dat ze dag aan zal breken, dat het bewust worden van de ouders van zij die pesten vergroot zal worden. Ik weet heel erg goed, dat mijn kind ook fouten maakt. Dat mag ook. Dat is onderdeel van het opgroeien. Met vallen en opstaan. Jammer genoeg zijn er ouders die niet in willen zien dat het pesten zo’n grote impact heeft. Ik val in herhaling, dat weet ik. Dit toont alleen maar aan, dat het zo enorm belangrijk is.

Pesten is geen optie

Kijk verder en zie de goede dingen. Blijf positief, maar wel eerlijk. Kijk dus ook kritisch naar de fouten. En nee, geweld gebruiken tegen het pesten is geen optie (zoals sommigen beweren). Dit is iets dat je op latere leeftijd immers ook niet bij tegenslagen kunt doen.

Mijn kind gaat morgen weer naar school. Ondanks alles is de spirit er om aan de slag te gaan. Dat vind ik al een prestatie op zich en beloon hem daar iedere keer voor. Met opbeurende woorden. En wanneer er weer eens gehuild over wat er is gebeurd (de negatieve zaken), dan huil ik heel zachtjes en stilletjes met mee. Ongezien. In plaats daarvan laat ik zien dat de zon na een regenbui altijd weer gaat schijnen en dat er vast wel weer een mooie regenboog te zien is tijdens de regenbui. Ik hoop op meer zonnige dagen, veel meer.

Kenmerkend

Is dit alles kenmerkend voor speciaal basisonderwijs? Nee, gelukkig niet. Dat is ook niet kenmerkend voor alle onderwijsvormen. Excessen zijn uitzonderingen en zijn er om aangepakt te worden, nietwaar? Vandaar dit alles…

Vergelijkbare berichten