Mijn dochter viel niet uit het paradijs, ze donderde eruit!

Mijn dochter viel niet uit het paradijs, ze donderde eruit!

Voor iedereen die er nog nooit eerder van gehoord heeft: in de antroposofie wordt de negenjarige leeftijd omschreven als ‘de val uit het paradijs.’ Hoewel de leeftijd van negen een beetje ruim genomen mag worden is dit de periode in het leven van een kind waarin het zich geconfronteerd ziet met de realiteit. In plaats van een mooie vredige wereld is het nu een groot complot, gericht op het kind. Althans, dat is hoe mijn dochter het momenteel ervaart. Dit is geen val uit het paradijs. Nee, ze donderde uit het paradijs.

Een kind van acht of negen jaar wil graag zelfstandig worden. De fase waarin alles gedaan moet worden is nog niet helemaal voorbij. Het is alsof het kind selectief is als het gaat om wat er gedaan moet worden. In het geval van mijn dochter zijn het de grote dingen die ze ‘ineens’ zelf kan doen. De meest basale dingen blijken onmogelijk te zijn. Zelfs de dingen ze daarvoor wel zelf deed.

Laten we een dag in de week eruit lichten. Woensdag. Op die dag stond een trip naar de stadsbibliotheek gepland. Meestal loopt de meester van de klas waarin mijn dochter zit nog even over de heuvel van de Leidse Burcht. Een trip die mijn dochter normaal gesproken prima aan kan. Deze woensdag niet. Maar voordat het zover was, begon het ’s ochtends al. Medewerking om tijdens de ochtendspits toch een beetje op te schieten was er niet. Er werden andere prioriteiten gesteld dan het aantrekken van schoenen. Er moest een blokfluit gezocht worden. Die moest mee in de auto. Niet de blokfluit van haar oma. De blokfluit van haar opa. Die was natuurlijk nergens te vinden. Iedereen behalve dochterlief zelf had dit gedaan. Sterker nog, het was met opzet gedaan. Niemand wilde haar horen blokfluiten. Met een grote tegenzin ging ze uiteindelijk mee naar school. Daar liet ze weten dat mijn zoon en ik eigenlijk niet weg zouden mogen gaan. Dat we later dan gepland aankwamen op school en dat mijn zoon later dan normaal op school zou zijn, dat was bijzaak.

Toch volgde er een afscheid. Ondertussen moest ik een zoon kalmeren die zijn ergernis over het treuzelen van zijn zusje van de daken schreeuwde.

Nadat mijn schoonmoeder de kinderen opgehaald had van school kreeg ik van mijn dochter te horen hoe zwaar ze het had op school. Tijdens de gymles kreeg ze een hand in haar gezicht. Toen ging het tijdens het tripje naar de bibliotheek ook nog regenen. Gevold overigens door nog meer regen. Twee klasgenoten deden er ondertussen alles aan om haar uit haar tent te lokken. Nee, het was geen geslaagde ochtend. Als een vermoeide strijder viel ze neer op de bank.

Uit het paradijs gevallen

Wanneer een kind uit het paradijs valt, dan is er sprake van een periode in het leven waarin het kind een bewustwording ontwikkeld over wat er nu gaande is in de wereld. Helemaal snappen doet het kind het nog niet. Vooral de zaken die vermeend oneerlijk zijn of de zaken die een bepaalde zwaarte geven, zorgen voor onrust. Dingen zijn helaas oneerlijk in het leven. Het is niet eerlijk dat je eerder dan je oudere broer naar bed toe moet, dat je een tas moet inpakken of dat je dingen – die je zelf verplaatste – kwijtraakt. In deze val uit het paradijs kunnen kinderen terugvallen op een nogal melancholische modus. Zo kan een kind verklaren dat het helemaal alleen is, terwijl overal om het kind heen kinderen spelen. Kinderen die ook met hem of haar willen spelen. Maar er begint ook wat anders. Het afzetten tegen alles dat in volgens het kind niet eerlijk is. Het gevolg is een herleving van de ‘waarom-fase.’ Waarom bepaalde vastgestelde dingen zo zijn, waarom alles zo oneerlijk is. Of gewoon: waarom het leven zo zwaar is.

Onze dochter zit volop in deze fase. Dat terwijl ze nog niet eens negen is. Vandaar dat de val uit het paradijs wat ruimer genomen mag worden dan alleen het negende levensjaar. Voor het gemak mag je de periode tussen acht en tien hiertoe rekenen. Als dat zo is, dan staat ons nog wel wat te wachten.

Waarom is mijn dochter niet gevallen, maar is ze uit het paradijs gedonderd? Omdat de omslag sinds een week of twee in alle hevigheid aanwezig is. Niets is meer goed, niets kan meer, niets mag meer. Wat wel rest: een opstandige dochter, die van mening is dat het een groot complot is.

Wat niet helpt in deze periode – vooral niet wanneer huilbui 745 van de dag voorbijkomt – is te vragen: “Ben je uit het paradijs gevallen?” Sinds woensdag verklaart mijn dochter nu dus “Ik ben uit het paradijs gevallen.” Dit kan gevolgd worden door huilbui nummer 746 van de dag.

Zal het beter gaan worden? Ik vermoed van wel. Al zijn sommige oudere personen in staat om zich nog steeds in de rol te voegen van zij die zojuist uit het paradijs zijn gevallen, ongeacht leeftijd…

Benieuwd naar wat de experts erover te zeggen hebben? Klik dan hier.

Volgen

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen. Schrijft ook graag over auto's en in het bijzonder over Volvo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: