Contact informatie

Rijnegommerstraat 28
2382XB Zoeterwoude
KVK: 5059616
BTW: NL183729912B01

Telefoon & e-mail

Noem mij maar die egoïst. Ik wil niets weten van die gruwelijke details. Details over verdwijningen, moordzaken, executies en wat voor meer ellende. Hoe komt dat eigenlijk?

Ik schrijf dit blog nadat ik een bericht over het proces tegen de –vermeende- dader van de moord op Anne Faber gelezen heb. Vermeende dader, want aan het einde van het proces zal duidelijk moeten worden wat de gerechtelijke macht hierover te zeggen heeft. Dat neemt niet weg, dat er veel bewijsmateriaal in het nadeel wijst van deze Peter P.

Voordat ik verder ga: is het niet raar dat de slachtoffers met de volledige naam genoemd worden in de media en dat de daders bescherming krijgen door alleen een letter van hun achternaam te noemen? Ik heb erover getwijfeld om de volledige naam van deze Michael P. te noemen. Zoek je naar de dader via Google, dan leer je snel wat zijn achternaam is. Ik noem de naam niet, omdat ik geen zin heb ik gezeur over het niet mogen vermelden. Wellicht is het een goed idee om eens kritisch na te denken over de vermelding van de volledige naam van een slachtoffer. Zolang dit niet gedaan is, heb ik de naam van Anne volledig opgenomen – in ieder geval in de tweede alinea. Verder noem ik haar Anne.

Een pushbericht via de verschillende nieuws apps die ik installeerde op mijn telefoon wees mij erop dat er meer nieuws bekend was over de manier waarop Anne om het leven kwam. Gruwelijke details, zij het dat deze minder gedetailleerd zijn dan in sommige andere misdaadzaken. Je hoeft niet, zoals ik dat ben, ouder te zijn van (twee) kinderen, om vast te stellen dat dit nieuws je kan raken. Nee, ik kan op geen enkele manier voorstellen hoe het moet zijn voor de ouders van dit slachtoffer. Woorden als Ik kan het mij voorstellen, zijn onzinnig. Ik kan het mij niet voorstellen. Dat wil ik ook niet.

Nee, ik geef hiermee Anne of haar familieleden geen trap na. Begrijp mij niet verkeerd. Het is ook geen beschuldiging. Het toont aan, dat ik geen voorstelling kan maken. Het idee dat mijn kinderen iets zou overkomen, het bezorgt mij koude rillingen. En in mijn geval is er niet eens wat voorgevallen, gelukkig. Althans, ik mag mij gelukkig prijzen. Anderen, niet alleen de ouders van Anne, mogen dit helaas niet. Hen is iets overkomen dat verschrikkelijk is.

De berichten over de verdwijning rond Anne domineerden het nieuws in september en oktober. De zaak kreeg minstens zoveel aandacht als een andere verdwijningszaak. Dat was de zaak rond de twee broertjes Ruben en Julian in 2013. Nederland leefde massaal mee in deze zaken. Het zijn slechts enkele voorbeelden van ontvoeringen, die een noodlottige afloop kenden. Verder in het verleden staat mij nog de verdwijning van Ahold-topman Gerrit Jan Heijn bij (1987). Ook toen werden allerlei verschrikkelijke details bekend gemaakt. Laatst werd ik er nog aan herinnerd door een documentaire over het leven van Ferdi Elsas. Deze naam mag ik overigens wel noemen, omdat de ontvoerder en moordenaar in 2009 overleed.

Het zijn iedere keer die gruwelijke details waarover ik eigenlijk niets wil weten. Ja, dat is misschien egoïstisch. Misschien is het zelfs een belediging voor zij die achterblijven. Bovenal is het gewoon iets dat mij kan raken. De wetenschap dat onschuldigen omgekomen zijn door dergelijk geweld zorgt ervoor dat ik ga nadenken. Over hoe het zou zijn wanneer ik achterblijf, na een verschrikkelijke daad. Dat wil ik niet. Ik kan mij die luxe permitteren. De nabestaanden van de slachtoffers kunnen dit niet. Zij moeten in de rechtszaal of via de media kennisnemen van die verschrikkelijke details die gekoppeld zijn aan de dood van hun geliefden.

Als ouder wil je niets liever dan het beschermen van je kinderen. Althans, onder normale omstandigheden wil je dit. Wanneer er sprake is van een situatie die niet meer beschouwd kan worden als “normaal”, zoals dit bij Ruben en Julian het geval was, dan is de situatie anders. Het idee dat je als ouder een einde maakt aan het leven van jouw kinderen is een daad waarover mijn inlevingsvermogen zegt: “Nee, dit begrijp ik niet.” Gekoppeld daaraan: dat wil ik ook niet!

In het geval van Anne was het een wildvreemde, die haar beroofde van het leven. Vanwege de bewijslast die zijn eerdere daad met zich meebracht.

Ik weet dat we in een land wonen waarin de rechterlijke macht het oordeel zal vellen over zij die dergelijke daden –wandaden- begaan. Er dient zorgvuldig onderzoek plaats te vinden, om er zo voor te zorgen dat er geen fouten gemaakt worden. Deze zijn wel gemaakt in het verleden. In een aantal gevallen zijn onschuldige mensen achter de tralies verdwenen. In dit geval wijst de bewijslast in de richting van de vermeende dader. Maakt dit het allemaal beter? Nee, het gevoel dat ik de details niet wil weten – hoe egoïstisch dit ook mag zijn – is nog steeds aanwezig. Toch lees ik de berichten iedere keer weer. Het zorgt niet voor de gedachte dat de doodstraf maar weer ingevoerd moet worden. Ja, dat is gemakkelijk gesproken door een schrijvende huisvader. Ik ben geen nabestaande. Nu kan ik aankomen met zaken als: een doodstraf is een ultiem middel, een gevangenisstraf is beter – zonder de kans dat de maatschappij te maken krijgt met dergelijke figuren. Toch ben ik van mening dat een gevangenisstraf er niet in alle gevallen op gericht mag zijn, dat iemand ooit op vrije voeten komt. Ja, mensen verdienen een tweede kans. In sommige gevallen denk ik dat het beter is, wanneer die optie weggelaten zal worden. In het geval van Michael P. zou het beter zijn geweest om hem die kans op een terugkeer te ontnemen. Er zijn tal van redenen om aan te voeren waarom dit zou had moeten zijn. Maar daar hebben we niets aan. Dat brengt Anne niet terug. Anne zal nooit meer terugkeren. Net zo goed als al die andere meisjes, vrouwen, jongens of mannen die omgekomen zijn in vergelijkbare zaken.

Tot de tijd dat het proces is afgerond, verschijnen er waarschijnlijk nog tal van nieuwsberichten hierover. Het zal voor de familie van Anne en zij die haar lief hadden een zeer moeilijke tijd zijn. Meer dan dat ik in woorden uit kan drukken.

Misschien moest ik toch maar de pushberichten van de nieuws apps gaan uitzetten… Of is dat te gemakkelijk gedacht?

Bron afbeelding:geralt / Pixabay

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.