Contact informatie

Rijnegommerstraat 28
2382XB Zoeterwoude
KVK: 5059616
BTW: NL183729912B01

Telefoon & e-mail

Op vierjarige leeftijd leerde ik wat kamperen was. Voor die tijd werd ik geacht niet mee te gaan tijdens de zomervakanties. De eerste kampeerjaren waren nu niet echt een visiteplaatje. Het zou zelfs mogelijk zijn geweest om nooit te gaan kamperen, nu ik zelf kinderen heb. Niets is minder waar. Ook dit jaar gaan we kamperen en is het tijd voor een reisje terug in de tijd: Hoe wij vroeger kampeerden.

Read the English version

Ik ben een kind van de jaren tachtig. Officieel trouwens ook nog gewoon een kind van de jaren zeventig. Aangezien het grootste deel van alles dat ik mij wel kan herinneren zich afspeelde in de jaren tachtig, beschouw ik mij vooral als kind van deze tien jaar.

Op vierjarige leeftijd was het zover. Ik mocht eindelijk mee op vakantie. Daarvoor was ik wel op vakantie geweest, maar vaak niet naar de bestemmingen die tijdens de zomer aangedaan werden. Mijn vader had enige tijd in Zwitserland gewoond, tijdens zijn jeugd, en dit was dan ook dé vakantiebestemming voor het gezin. Tijdens die vakantie werd toegezien op een strak schema. De ene dag werd gelopen, de andere dag werd gerust. De wandeltochten die gemaakt werden waren niet altijd even goed afgestemd op het jeugdige reisgezelschap, wat zo nu en dan tot muiterij leidde. Het waren vooral de dames die zich dan roerden.

Op vierjarige leeftijd leerde ik kennis maken met een heel nieuwe wereld. De wereld van bergen en waar je als kleine jongen helemaal klein bent. Ik leerde ook wat het was om in een wiebelige kabelbaan plaats te moeten nemen en – misschien belangrijker – dat je dus ook gewoon op plaatsen kon komen mét behulp van een kabelbaan, zonder eerst uren en uren te moeten lopen.

Esterel
Esterel

De routine was enorm belangrijk. Dagen van tevoren stond er op de parkeerplaats in de buurt van het huis een klapcaravan van het merk Esterel. Verwar deze caravansoort niet met een vouwwagen, want het bovenste gedeelte van deze caravan is niet van zacht materiaal. Vandaag de dag zie je deze caravans nog nauwelijks. Jammer eigenlijk, want het is na het opzetten wel een zeer praktische caravan. Alles is namelijk recht. Dat is waarschijnlijk precies het probleem… ’t is net een blokkendoos. Met deze blokkendoos togen wij naar Zwitserland. Volgeladen met – natuurlijk – aardappelen (want die zijn echt niet zo lekker in Zwitserland), hagelslag, Goudse kaas (er is een schrikbarend tekort aan kaas in Zwitserland, dat weet iedereen) en allerhande speelgoed waarmee tijdens de vakantie vooral nooit gespeeld werd. Stel je voor, dat je ’t allemaal niet mee zou nemen. Dat gold ook voor de instant maaltijden. Waar anderen kinderen zich konden laven aan vlees van de barbecue (ik at toen nog vlees, maar op mijn achttiende werd ik verstandiger 😊), moesten wij het doen met hamburgers uit een vacuümverpakking en echte voorbeelden van Haute Cuisine. Dat waren de instant maaltijden van een niet nader te noemen Nederlands merk. Zodoende aten wij dus in hartje zomer, terwijl de bergmarmotten van de daken vielen, boerenkool, hutspot en andere stamppotten. Opvallend genoeg werd de Nederlandse jam niet meegenomen en moesten we het doen met de goedkope, zure variant uit de lokale supermarkt. Een voordeel: mijn moeder was gek op chocolade en daarom nam ze alleen genoegen met chocolade van een merk: Frey. Het nadeel voor mij: ze was ook gek op chocolade met verschrikkelijke noten erin verwerkt…

Ieder jaar werd wel iets vergeten of werd gedacht dat we wat waren vergeten. Zo herinner ik mij nog een moment van totale paniek. Was het raam van de slaapkamer van mijn ouders dicht? Wie had het dichtgedaan? Niemand?! Echt helemaal niemand. We moesten terug. Gelukkig waren we niet ver, in de buurt van Arnhem… We woonden in Katwijk (aan de kust van de Noordzee). Wellicht kan dit een verklaring zijn voor mijn rare gedrag voordat wij nu zelf op reis gaan. Alles vijf keer te controleren. Om daarna nog even alles vijf keer te controleren of ik alles goed gecontroleerd had. Ik weet het, reizen met mij is fijn.

Citroën GS Pallas
Citroën GS Pallas waarmee wij naar Zwitserland reden. Later werd deze opgevolgd door een Citroën GSA Special. Bron: Wikipedia
Citroën GS Pallas
Citroën GS Pallas. De auto waarmee wij naar Zwitserland reden. Later werd deze opgevolgd door een Citroën GSA Special. Bron: Wikipedia

Het vertrek

Het moment van vertrek vond altijd plaats op een vrijdag. Gewoon nadat mijn vader de hele dag gewerkt had vertrokken wij. Tussenstops? Die werden alleen gemaakt voor het inrichten van het achtergedeelte van de auto en het tanken. We moesten tenslotte wel op tijd zijn voor de autotrein in Kandersteg. Dat was overigens het enige moment dat mijn vader enigszins probeerde te slapen. Hij was de enige met een rijbewijs en reed gewoon aan een stuk door. Nu zou je daar ernstige vraagtekens bij plaatsen. Toch was dit nog niet het raarste.

Tegenwoordig worden we door verschillende overheden, instanties en organisaties gewaarschuwd om vooral gebruik te maken van de juiste kinderstoeltjes in de auto. Niet zonder reden. In de jaren tachtig was je als kind vogelvrij. Met andere woorden: overgeleverd aan wat jouw ouders verantwoordelijk vonden. In mijn geval was dat een aangepaste hoedenplank. De hoedenplank was vervangen door een houten plank met daarop een slaapzakje. De achterbank was neergeklapt en daar sliepen mijn twee zussen. Een noodstop en ik zou waarschijnlijk af zijn geschoten als een kanonskogel.

Eenmaal aangekomen op de camping kwamen we er soms achter dat reserveren wel een handig idee zou zijn. Maar gelukkig wisten mijn ouders dan nog wel een campinkje te vinden, ergens anders. Het was dichtbij, twee of drie uur rijden. Eenmaal aangekomen dan was het duidelijk wie alles moesten doen: mijn ouders. Wij waren dan al druk bezig met het verkennen van alles. In no-time werden een tweetal tenten en een caravan opgezet. De tenten waren voor mijn zussen, ik sliep zelf bij mijn ouders in de caravan.

Mijn ouders waren geen fan van voortenten voor caravans. Dat was alleen maar lastig. Ook was mijn moeder geen fan van zichtbare bedden in de caravan, dus die werden iedere ochtend afgehaald. Dat was wel nodig ook, want soms regende het. Dan zat je gezellig met z’n allen in een te kleine caravan. Het werd helemaal dolle boel wanneer het mistig was, dan werd er gegrapt over waar we zaten. Misschien gewoon wel in Nederland. Er waren toch geen bergen te zien.

In de bergen
Ik weet het, heel schattig.

Naar huis

Wanneer wist je, dat het tijd was om naar huis te gaan? Wanneer je ouders vier of drie dagen van tevoren al – langzaam – bezig waren om alles op te ruimen. Heel langzaam. Of we dan nog wat leuks gingen doen? Oh jawel, er moest voor de hele familie chocolade gekocht worden. Ook volgde dan een bezoekje aan de pleegmoeder van mijn vader. Ik noem haar maar even zo, maar ze was eigenlijk een soort gastouder. Hij verbleef bij deze Zwitserse mensen omdat hij last had van astma. In de buurt van de Zwitserse stad Thun ging hij naar school. Meestal volgde een bezoekje aan die lieve oude dame dan aan het einde van de vakantie. Dat lag dan toch op weg naar huis. Dat je langs was geweest, dan wist je meteen. Je zat dan misselijk in de auto van alles wat je zeker moest eten. Zoveel chocolade, dat je de eerstvolgende drie maanden al moest kokhalzen wanneer je een stukje chocolade zag. Gelukkig, het duurde een paar maanden voordat het Sinterklaas was en je in de schoen een chocoladeletter terugvond.

De reis naar huis bestond er steevast uit dat een van de twee zussen begon te janken en verklaarde dat ze op zeker naar Zwitserland ging verhuizen, wanneer ze groot zou zijn. Ze woont overigens nog steeds in Nederland. De ander werd dan chagrijnig hierover en begon dan te klagen. Volgend jaar moesten we anders maar eens naar Frankrijk gaan. Dat was goed voor haar talen, zo vond zij.

Na een brakke autorit waren we terug in Nederland. Je werd aangenaam begroet door het sterk gegroeide groen in de tuin en de twee katten. Je waande je even in een villa, zo groot leek het. Er volgde een hernieuwde kennismaking met speelgoed. Maar het fijnste van allemaal: hier was wel warm water!

Had ik al laten weten dat mijn ouders gek waren op campings waar alleen koud bergwater te vinden was?

Samen met mijn vader
Samen met mijn vader. Doen alsof ik natuurlijk heel goed in kaartlezen was…

2reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.