Hoe ik mijn burn-out overwon

Hoe ik mijn burn-out overwon

In 2013 kreeg ik voor de derde keer in mijn leven een burn-out. Het was geen gemakkelijke periode en van alle drie keren dat ik te maken kreeg met een burn-out. Lees hoe ik mijn burn-out overwon.

Het exacte moment waarop ik vaststelde dat ik niet meer verder kon, was niet het moment dat mijn burn-out was begonnen. Die was al maanden eerder begonnen. Toch volgde er nog een vakantie in Duitsland en na deze vakantie was het niet meer mogelijk verder te gaan. Dat moment waarop ik vaststelde dat ik niet meer verder kon, daarover hoef ik niet verder te praten. Ook hoef ik niet te praten over welke effecten dit had op mijzelf en mijn gezin. Een burn-out onderga je, wanneer je een relatie hebt en een gezin hebt niet alleen. Het heeft een grote impact op anderen. In mijn geval op Mijn Wetenschapper en mijn twee kinderen. Laat zij nu net de sleutel zijn geweest tot mijn herstel, hoe lang en hoe moeizaam dit ook was.

De burn-out die ik onderging was er een die als basis een verstoorde werksituatie had. Geen “Nee” willen en kunnen zeggen. Denken dat je alles aan zou kunnen. Dat was niet zo. Er zijn momenten waarop je echt “Nee” zal moeten zeggen. Dat heb ik geleerd, op een harde manier. Zo hard zelfs, dat er een moment was waarop het onzeker was of ons gezinsleven zou kunnen blijven voortbestaan.

Ik herinner me nog de uren die ik samen met mijn twee kinderen in het bos doorbracht. Zij vonden het geen bezwaar om met mij mee te gaan, de natuur in. Omdat we vaak al vroeg in het bos waren, was het erg rustig. We speelden, we ontdekten en op een gegeven moment stelde ik vast dat er meer was dan alleen maar werken. Dat was niet gemakkelijk, want ik ben van huis uit opgevoed met die standaard rolverdeling. Man werkt, vrouw blijft thuis. Dit deden we op dat moment toch al anders, want ik werkte destijds het minst van de twee. Natuurlijk, ik zette wat stappen als zelfstandige, maar werkte daarnaast ook nog gewoon in loondienst.

Het is voor iedereen anders, de manier waarop een burn-out getriggerd kan worden. In mijn geval was het altijd alles willen doen en dus geen “Nee” willen zeggen. Collega’s prezen mij om mijn inzetbaarheid en mijn –soms- creatieve oplossingen. Achteraf werd duidelijk dat die creativiteit die ik nu nadrukkelijk combineer met mijn geschrijf en fotografie er een was die misschien eerder naar de voorgrond geschoven moest worden. Achteraf, dat is altijd te laat. Voor mij werd het niet te laat, want ik kreeg voldoende tegengas. Op een gegeven moment was het geen keuze meer om iets te doen aan waar ik mee te maken kreeg.

Natuurlijk kun je allerlei nuttige informatie vinden op het internet als het gaat om het omgaan en oplossen van een burn-out. Toch is het internet niet alles. Het levert je uiteindelijk geen definitieve oplossing. Deze komt door daadwerkelijk stappen te nemen. Een ervan was het inzien dat er hulp gezocht moest worden. Dat je daarover nadenkt, maakt je niet direct rijp voor een gesloten instelling. In mijn geval was het een gesprek met een psycholoog. Een moeilijk iets voor Mijn Wetenschapper, die niets liever wilde dan mij te helpen. Toch zag zij in dat dit noodzakelijk was.

Hoewel veel experts van mening zijn dat je tijdens een burn-out geen drastische beslissingen moet nemen, zoals verhuizen of het wisselen van een baan, koos ik wel voor een drastische beslissing. In samenspraak, dat wel. We besloten dat ik mijn contract zou opzeggen en mij toe zou leggen op mijn werkzaamheden als zelfstandige en daarnaast de zorg voor de kinderen op mij zou nemen. Niet helemaal overigens, want opvoeden doe je samen. Dit sloot aan bij mijn visie op de werkende vrouw. Ik ben van mening dat mijn geslacht niet bepalend is of ik hoofdkostwinner ben of niet. Zij moest en moet de ruimte krijgen om te doen waar ze goed in is. Ik koos dus samen met haar voor een nieuwe stap.

 

Deze nieuwe stap besprak ik met de psychologe en zijn stelde vast dat dit een weldoordacht plan was. Inmiddels was ik al maanden niet meer aan het werk en het idee dat ik weer zou moeten terugkeren naar mijn werkplek, was er eentje die mij alleen maar meer miserabel deed voelen. Je kunt de vraag stellen of ik mij misschien daarover niet heen moest zetten. Gewoon schouders eronder en gaan. Schouders eronder werden er gezet en mijn contract werd opgezegd. Op een avond, nadat alle collega’s weg waren, keerde ik nog eenmaal terug om mijn bureau leeg te halen. Later volgde een afscheid met enkele collega’s.

In 2015 besloten we dat het tijd werd dat ik weer aan het werk zou gaan. De burn-out lag inmiddels al maanden achter mij en ik had geleerd om “Nee” te zeggen. Er volgde een avontuur als software consultant en daarna als online marketeer. Toch ben ik nu, anno 2018, niet meer werkzaam in loondienst. Om voor ons belangrijke redenen, koos ik er opnieuw voor (wederom in samenspraak) om een voortzetting van het contract te weigeren.

Natuurlijk, er waren sindsdien (mei 2017) momenten waarop ik mijzelf de vraag stelde waar ik mee bezig was. Waarom zou ik niet gewoon weer in loondienst treden? Waarom zou ik niet doen wat iedereen deed? In de eerste plaats omdat het niet mogelijk was. Omdat mijn zoon soms extra zorg nodig heeft, is het niet mogelijk om een vaste functie te aanvaarden. Daarnaast vind ik het belangrijk om mijn beide kinderen het gevoel te geven dat er iemand thuis is. Dit is, dat weet ik heel goed, niet mogelijk voor iedereen. De samenleving vraagt niet, het dwingt ons tweeverdieners te zijn. Of het dwingt ons om terug te vallen op de rollenpatronen die al eeuwenlang opgevolgd worden. Je kunt de vraag nog steeds stellen waarom dit zo is. Daarover heb ik genoeg geschreven en mij meerdere keren laten interviewen. Ik vind het belangrijk om deze boodschap zoveel mogelijk uit te dragen. Dat het anders kan, dat het anders moet. Moeten, omdat echte emancipatie pas bereikt kan worden, wanneer vrouwen als volwaardig worden gezien en als zodanig worden behandeld.

Maar hoe overwon ik die burn-out nou?

Het is belangrijk te weten dat ik geen sleutel heb voor zij die worstelen met een soortgelijke burn-out. Er zijn geen makkelijke foefjes die je toe kunt passen om zo alles te overwinnen. Het is voor iedereen verschillend. Voor mij was de overwinning eigenlijk heel simpel: “Nee” zeggen. Daarbij was ook een sleutel tot mijn succes het communiceren met Mijn Wetenschapper. Met haar kijken naar mogelijkheden, naar oplossingen en geloven dat het altijd beter kan. Niet dat ik voortdurend ontevreden ben met de situatie waarin ik mij bevind. Dat niet. Ik ben er blij mee, dat ik – gesteund door mijn sterke vrouw – de mogelijkheid gekregen heb om dingen te veranderen. Hoe klein de veranderingen misschien ook lijken of zijn. Omgekeerd zie ik dat deze sterke vrouw, Mijn Wetenschapper, zich volledig inzet om ons allemaal te bieden wat we nodig hebben. Dat is een essentieel onderdeel van mijn verhaal.

Mijn verhaal is anders, mijn leven ziet er misschien anders uit dan dat van jou. Mijn leven bestaat eruit dat ik mag schrijven, mag fotograferen (nieuwe opdrachten zijn altijd welkom) en dit kan combineren met de zorg voor mijn kinderen. Misschien klinkt dat wat zoetsappig voor de meesten, maar dat maakt niet uit. Dit is wat ik ben, wie ik ben.

De uren in het bos met mijn kinderen mis ik soms. De vrijheid die je toen had – de schooltijden gooiden geen roet in het eten -, de rust, de ruimte. Gelukkig is het aankomende week vakantie. Geen schooltijden. Mijn Wetenschapper werkt de eerste week. De tweede heeft zij vakantie. Natuurlijk is dat heel erg fijn. Het is ook bijzonder dat ik de aankomende week alleen ben met Nummer 1 en Nummer 2. Het idee dat we daarna een week met z’n vieren zijn is voor mij bijzonder kostbaar.

Er is een goede reden waarom ik dit alles deel. In de eerste plaats om – opnieuw – te laten zien dat het ook anders kan. Daarnaast om te laten zien hoe dankbaar ik ben voor wat Mijn Wetenschapper doet en heeft gedaan; het wakker schudden, het steunen en zich te ontwikkelen tot wat ze eigenlijk al was. Een daadkrachtig persoon, met toewijding, liefde en zoveel meer moois. Als laatste is het ook een manier om deel te nemen aan dat social media fenomeen van Throw Back Thursday. Een dag waarop je normaal gesproken foto’s uit het verleden deelt. Ik lever liever een compleet plaatje: een foto met een verhaal.

Vijftien jaar geleden
Een grapje op Facebook. Volg jij trouwens al?

Daarbij, het is vandaag vijftien jaar geleden dat ons avontuur begon.

Volgen
Samenvatting
Hoe ik mijn burn-out overwon
Titel
Hoe ik mijn burn-out overwon
Beschrijving
Lees hoe ik samen met de hulp van Mijn Wetenschapper mijn burn-out overwon
Auteur

Harm Jagerman

Trotse eigenaar van een website over zijn leven als fotograferende en schrijvende huisvader. Vader van twee kinderen. Schrijft ook graag over auto's en in het bijzonder over Volvo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: