Contact informatie

Rijnegommerstraat 28
2382XB Zoeterwoude
KVK: 5059616
BTW: NL183729912B01

Telefoon & e-mail

Het leek zo mooi allemaal, passend onderwijs. Na de introductie ervan moest het allemaal weer goedkomen en zou ieder kind een passende plek krijgen in de klas. Maar de praktijk wijst uit: het past niet. Daar weet ik, helaas, alles over te vertellen.

Voordat de website van Passend Onderwijs op 1 augustus gaat verdwijnen, citeer ik deze graag nog even:

“ Alle kinderen verdienen een zo passend mogelijke plek in het onderwijs. Onderwijs dat leerlingen uitdaagt, dat uitgaat van hun mogelijkheden en rekening houdt met hun beperking. Kinderen gaan, als het kan, naar het regulier onderwijs. Zo worden ze zo goed mogelijk voorbereid op een vervolgopleiding en op een plek in de samenleving. Het speciaal onderwijs blijft bestaan voor kinderen die daar het best op hun plek zijn.”

Wat klinkt dat toch mooi. Uitgaan van de mogelijkheden die leerlingen hebben als het om een beperking gaat. Maar dat bereik je niet door gewoon maar een datum te prikken waarop een en ander geregeld moest zijn. Hiervoor moest voldoende geld gereserveerd zijn en moest bepaalde weerstand bij onderwijzend personeel weggehaald worden. Natuurlijk, het geld is ontzettend belangrijk, maar het valt en staat allemaal met de manier waarop leraren omgaan met de visie van de overheid in deze. Laten we maar stellen dat deze niet gebaseerd was op de gangbare situaties.

Passend onderwijs werkt. Wanneer klassen niet groter zijn dan twintig leerlingen, de onderwijzer of onderwijzeres een of meer ondersteuners in de klas heeft en wanneer er niet bij iedere zorgaanvraag een leger van experts moeten aanschuiven. Ik overdrijf niet. Op het hoogtepunt van het avontuur van mijn zoon op de vrijeschool waren dit er negen of tien. Ik weet het niet meer precies, ik ben de tel kwijtgeraakt. Op de reguliere school waar hij begon waren dat er een stuk of zes. Reken dan nog beide ouders erbij en het is noodzakelijk een grotere vergaderruimte te boeken.

Het avontuur van mijn zoon is helaas tot stilstand gekomen op de vrijeschool. Nee, dat is niet de schuld van de vrijeschool. Dat is de samenloop van omstandigheden. Er zijn heel veel “wat-als-scenario’s” te bedenken, waaronder het scenario “Wat als de eerste school wel een programma gekozen had dat wel werkte tegen pesten?” Vorige week las ik dat veel van dit soort programma’s niet werken en dat scholen zich blijkbaar een bepaalde hooghartige houding mogen veroorloven om vast te houden aan methoden die niet werken. Het ministerie stelt geen voorwaarden en straft de scholen die pesten niet. Sterker nog, in geen rapport van de onderwijsinspectie van de Nederlandse scholen staat ook maar iets over het pesten. We moeten het doen met algemene cijfers.

Als ouder sta je moedeloos aan de zijlijn en ziet dat jouw kind eruit wordt gehaald door zij die er kennis van zouden moeten hebben. Het komt zo vaak voor dat zij die gepest worden er door de school uitgehaald worden. Volgens de scholen om hen te beschermen, maar het lijkt een beloning te zijn voor het pestgedrag. Hoe vaak ik niet aan de intern begeleider van de eerste school van mijn zoon gevraagd heb om eens op te houden de schuld neer te blijven leggen bij mijn zoon, ik ben de tel kwijtgeraakt. Net zoals alle experts die tot nu toe opgeroepen zijn. Op het speciaal basisonderwijs is dit aantal niet echt gedaald. Sterker nog, nu moeten we het doen met personele wisselingen. Dit maakt het voor ons als ouders niet alleen verwarrend, maar het is ook voortdurend hetzelfde vertellen. Dossiers worden zonder opgaaf van reden gesloten en dan moeten we opnieuw allerlei formulieren invullen. Zelfs wanneer wij als ouders niet de initiator zijn van dat waarvan de school wenst dat het uitgevoerd moet worden.

 

Passend onderwijs lijkt niet te passen. Er is een gezegde, wanneer een vrouw naar een grotere stad verhuisd vanaf het platteland: “Je kunt het meisje wel van het platteland halen, maar je haalt het platteland niet uit het meisje.” Dat wil in dit geval zeggen: je kunt verlangen dat er “ineens” allerlei dingen veranderen, maar zolang er geen goede coaching is zal er geen verandering optreden. Je kunt niet verlangen van leraren dat alles ineens opgelost wordt. Zeker niet wanneer je als ouders voortdurend te horen krijgt dat er geen geld voor is. Potjes zijn er, maar blijkbaar worden die vergeten of zijn ze leeg voordat je ’t weet. Het gevolg: de rekening wordt neergelegd bij de ouders. Men vergeet even wat voor impact dit heeft.

Dat ik De Goede Huisvader ben (een huisvader met een knipoog), is het gevolg van een samenloop van omstandigheden. Omstandigheden waarvan ik passend onderwijs, wat niet past, de schuld geef. Passend onderwijs is voor mij een lege huls, waar nauwelijks in geïnvesteerd is. Maar goed, ik ben geen expert – dat gaan de experts direct aanvoeren. Ik ben die “zure” ouder, die het kan verkroppen dat zoonlief op een school voor speciaal basisonderwijs zit. Dat kan ik overigens wel, want ik zie dat leraren die op andere scholen lesgeven tegen zoveel beperkingen aanlopen. Beperkingen die ingegeven worden doordat we eigenlijk zo veel moeten doen met zo weinig. Ja, dit is de schuld van de overheid. Dit is ook de schuld van eenieder die gestemd heeft op de politieke partijen die hiervoor verantwoordelijk zijn. Misschien ben jij er zelfs een van. Toch ben ik niet boos op jou, lezer van mijn blog. Ik ben boos op de politici die dit niet vermeld hebben in hun partijprogramma’s en die nog steeds vasthouden aan het idee dat er wel genoeg is gedaan en dat extra geld voor het onderwijs in Nederland niet noodzakelijk is. Dit zijn overigens dezelfde politici die ervoor zorgden dat de dividendbelasting verdween. Dat stond niet in een partijprogramma, maar kwam er “even tussendoor.” Was dat geld voor onderwijs ook maar iets dat er “even tussendoor” kwam.

Het past niet, dat passend onderwijs. En weet je wie degenen zijn die hierdoor het hardst gestraft zijn? Dat zijn niet de leraren – hoe groot de werkdruk en hoe gering de financiële middelen ook zijn. Het zijn ook niet de ouders zoals ik, die noodgedwongen hun baan op moesten zeggen (en daarmee een stabiel inkomen vaarwel moesten zeggen) en het zijn zelfs niet de partners – zoals Mijn Wetenschapper – die hierdoor extra moesten gaan werken. Nee, het zijn de leerlingen. Zij worden door dit alles zo ontzettend gestraft. Dan maakt het niet meer uit of je op een reguliere, vrije- of “speciale” school zit. En dat is, naar mijn idee, een grote, grote schande.

 

Dit artikel schreef ik naar aanleiding van dit bericht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.