Contact informatie

Rijnegommerstraat 28
2382XB Zoeterwoude
KVK: 5059616
BTW: NL183729912B01

Telefoon & e-mail

Het kan ook anders. Of misschien is een titel Het kan anders misschien beter. Een blog over hoe ik in twee dagen tijd twee verschillende soorten jongeren gezien heb. Als vader van twee kijk ik graag vooruit, om zo te zien wat mij mogelijk te wachten staat.

Ontzettend trots waren ze. De vier of vijf “heren” die op de school van mijn zoon assisteerden tijdens de jaarlijkse Brusjesdag. Brusjesdag is een dag georganiseerd voor broertjes en zusjes van de leerlingen van de school voor speciaal onderwijs, waar mijn zoon naar toe gaat. Deze vier of vijf “heren” waren niet ouder dan een jaartje of zestien, zeventien en assisteerden samen met andere leerlingen tijdens deze middag en avond. Ik belicht ze graag even, want hun gedrag was nu niet echt een visiteplaatje voor de middelbare school die zij bezoeken.

Vanaf afstand sloeg ik het schouwspel even gade. Aan de achterkant van de school waren de heren belast met het verzorgen van de gefrituurde snacks. Ja, je kunt de vraag stellen of je dit soort etenswaren ook zou moeten serveren, maar dat is een hele andere discussie.

De “heren” waren op een gegeven moment klaar met hun werkzaamheden en al snel begonnen ze zich te vervelen. Om de tijd te doden vond men het een goed idee om met frituurvet te gaan gooien. Met een rekje frituurvet op de grond gooien geeft zulk ontzettend leuk gesis. Vlekken ook trouwens. Dat was alleen nog niet genoeg. Hierna begon men aan de bladeren van de struiken in de buurt te trekken om deze te gaan “frituren.” Dat was voor mij het moment om in te grijpen.

Een aantal schaapachtige gezichten keken mij aan, want niet iedereen sprak de Nederlandse taal. Het gaat om leerlingen van een internationale school uit Oegstgeest (zoek zelf maar op welke school). Daarom herhaalde ik mijn woorden nog eens in het Engels. Ik ben de beroerdste niet, ik wil graag duidelijk zijn. Omdat dit weinig tot indruk leek te maken, besloot ik een begeleider van school erbij te halen. Ik verduidelijkte haar wat er gaande was en ze besloot de “heren” aan te spreken. Ontkenningen volgden (natuurlijk). Waarom zou je dit soort gedrag tegen een lerares toegeven. Ze verklaarde dat het een leermoment voor hen moest zijn. Ik vond het een milde manier waarop ze omging met de situatie. Maar goed, ik heb geen pedagogische academie gevolgd…

Het gevoel dat dit de “toekomst” moest zijn stemde mij enigszins droevig. Gelukkig waren er genoeg andere leerlingen die wel hun best deden om op een normale manier te helpen. Toch zat het niet lekker, dit soort dingen zijn voor mij niet normaal.

De volgende ochtend stond voor mij iets anders op het programma. Zonder Mijn Wetenschapper en mijn kinderen reed ik in de vroege ochtend naar de zaterdagmarkt in Leiden. Normaal gesproken gaan we daar gezamenlijk naar toe. Ditmaal had ik een opdracht. Een foto-opdracht om precies te zijn. Sfeerfoto’s maken van de werkzaamheden aan de marktkraam van Ilias Delicatessen.

Net zoals veel andere ondernemers – niet alleen op de markt – doet Ilias Delicatessen een beroep op jongeren. Ze kunnen aan de slag bij dit Leidse bedrijf en zo de overheerlijke producten verkopen. Ook hier gaat het om kinderen in de leeftijd vanaf vijftien jaar. De jongens zijn vanaf kwart over vijf in de weer (respect) en de meisjes komen iets later op de markt aan. Ik zag, zoals ik vaker gezien heb, een goed lopende “machine.” Een plaats waar goed samengewerkt wordt. Waar werkzaamheden serieus worden uitgevoerd. Natuurlijk is er een verschil; de medewerkers van Ilias Delicatessen krijgen er salaris voor terug. Dat was natuurlijk niet het geval op de school van mijn zoon. Dan nog…

Er zijn genoeg voorbeelden waarbij ik geholpen ben door zij die er eigenlijk niet zoveel zin in hadden. Misschien kwam het door de drukte, door het moment van de dag of was er een andere reden voor de desinteresse, de onbeleefdheid of ander gedrag dat niet representatief zou moeten zijn voor het bedrijf waarvoor deze “verkopers” werkzaam waren. In dit geval was het op deze mooie zaterdagochtend zoveel anders.

Terwijl ik mijn spullen aan het klaarzetten was voor een fotoreportage viel meteen een ding op: dit was een groep mensen die zonder meer geïnspireerd werd door hij die aan het roer staat. Is hij er overigens niet, dan is er altijd iemand die duidelijk maakt waar de aandachtspunten gezocht moeten worden. Dat is een goede kwaliteit en dat zorgt ervoor dat je als klant met een tevreden gevoel weggaat. Het zorgt er ook voor dat ik als schrijvende fotograaf mij bijzonder welkom voel. Ditmaal was ik niet “de klant”, maar ik zag hoe klanten het ervaarden. Even zo aangenaam als het zonnige weer.

Het kan ook anders. In plaats van de klieren omdat je blijkbaar niets beters te doen hebt, bestaat er ook een mogelijkheid om het niet te doen. Dat is iets wat ik mijn kinderen altijd mee geef. Je kunt boos worden, maar je hebt ook de mogelijkheid dit niet te doen. Je kunt elkaar slaan, maar je hebt ook de mogelijkheid om dit niet te doen. Mijn zevenjarige dochter en negenjarige zoon lijken dit steeds meer te gaan begrijpen – soms overigens helemaal niet. Hoe zit dat dan met kinderen zoals ik die zag op de school van mijn kinderen? Zij zouden er juist trots op moeten zijn, dat ze een voorbeeldfunctie vervullen. De leeftijd van de kinderen bij mijn zoon op school ligt veel lager. Ze kijken misschien tegen deze kinderen op. Maak daar gebruik van, misbruik het niet. Het kan ook anders, dat laten de medewerkers van Ilias Delicatessen mij zien. Maar dat zie ik ook terug, weliswaar dan echt als klant en minder “dichtbij” bij de groenteboer. Hoe het daar achter de schermen eraan toe gaat weet ik niet. Ik weet hoe het eraan toe gaat achter de schermen van de marktkraam die ik in beeld mocht brengen. En dat is iets dat mij weer hoop geeft.

Het kan ook anders, het kan anders!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.