Contact informatie

Rijnegommerstraat 28
2382XB Zoeterwoude
KVK: 5059616
BTW: NL183729912B01

Telefoon & e-mail

Vandaag was het zover! Het einde van het schooljaar. Voor de meeste basisschoolleerlingen eindigde vandaag het schooljaar. Althans, wanneer je in de regio Midden woont. Ik kijk als huisvader van twee kinderen op twee verschillende scholen terug op een bijzonder jaar.

Read the English version of this blog here

 

Ik zag een transformatie van een kleuter naar een meisje dat van de eerste klas naar de tweede klas gaat. Dat is een bijzondere transformatie, al zal ze er zelf over zeggen dat het “gewoon” is. “Gewoon” is trouwens hét woord van dit moment. Maar dat geheel terzijde.

Aan de andere kant zag ik een jongen van nu negen jaar. Eentje die grote sprongen maakte dit jaar, al verhuisde hij alleen van klas. Geen klas 3, geen groep vijf. Alleen de naam van de klas wijzigde, net zoals zijn lerares.

Een groot contrast tekende zich af gedurende het jaar. Aan de ene kant het creatieve van de vrijeschool. Aan de andere kant de voortdurende strubbelingen in het leven van een leerling van een school voor speciaal basisonderwijs.

“Kan ik het anders niet gewoon een dagje proberen?”

Die opmerking zal ik nooit vergeten. Sterker nog, op een dag als vandaag dreunt deze opmerking na in mijn hoofd. De opmerking is afkomstig van zoonlief, nadat hij een dag vol pesterijen moest doormaken. De opmerking zou ook gemaakt kunnen zijn op de dag waarop veel leerlingen van Leidse basisscholen bijeenkwamen voor de Koningsspelen. Zijn school niet, omdat er gezegd werd dat de leerlingen het niet aan zouden kunnen. Dat geldt ook voor zoiets triviaals als rolschaatsen.

Rolschaatsen op het schoolplein van de school waar mijn dochter onderwijs volgt (de vrijeschool dus) is toegestaan. Op het schoolplein van mijn zoon niet. Dat zou de kinderen te veel verstoren, is de visie. Voetballen en trefbal overigens weer niet.

Zo zijn er meer contrasten waar zoonlief ongewild tegenaan liep het afgelopen jaar. Op de vrijeschool worden een aantal feesten gehouden. Denk dan aan feesten zoals Palmpasen, Sint Jan en nog een aantal andere feesten. Deze worden niet gehouden op de school van mijn zoon. Dat heeft natuurlijk te maken met de grondslag van de school.

“Kan ik het anders niet gewoon een dagje proberen” zei mijn zoon op weg van school naar huis. Die dag was hij weer gepest. Gepest omdat hij kleiner is dan de andere kinderen, omdat hij andere interesses heeft of omdat zijn zusje “stom” was. Ja, zelfs de directe familie is onderdeel geweest van de pesterijen dit jaar. Mijn vrouw weet dat zij niet het postuur heeft van een modepopje. Dat geeft niemand het recht om haar dik te noemen. Niemand. Dus ook niet klasgenootjes van mijn zoon. Nee, tegen haar durfden deze helden het niet te zeggen. Wel tegen mijn zoon, omdat ze precies weten dat dit hem raakt. Ook zijn zusje moest het ontgelden. Zijn zusje was gewoon “stom.” Hoe vaak hij ook ruzie kan maken met zijn zusje, hij houdt van haar. Voor haar gaat hij door het vuur. Tot de maan en terug, om het even populair te verwoorden.

Zelf ben ik uitgemaakt, indirect dan, voor leugenaar. Een leugenaar, omdat zoonlief toch echt geen blauwe plek op zijn gezicht had. Die was er wel hoor, nadat hij door vier jongens uit zijn klas geschopt en geslagen was. Vier helden, die een paar jaar ouder zijn. Helden ja, ik ben enigszins sarcastisch. Helden die ik uiteindelijk aangesproken heb toen ze de school verlieten. Ze stonden openlijk op te scheppen over hoe heerlijk ze het hadden gevonden om mijn zoon aan te pakken. Nee, politiek of pedagogisch misschien niet correct om te zeggen dat ze hun mond moesten houden. Klopt. Maar goed, wat is wél politiek correct of pedagogisch verantwoord? Is dat het via social media aanvallen van ouders om wat hun kinderen gedaan hebben in een poging zich te verweren? Ik heb geen idee.

In een poging zich te verweren tegen opnieuw pesterijen koos onze zoon voor een ongelukkige actie. De bril afpakken van de klasgenoot die hem aanviel en deze daarna weg te gooien. Niet erbij nadenkend dat de bril terechtkwam in het water. Het was winter, maar het deerde mijn zoon niet dat hij dan maar het water in moest springen. Zo is mijn zoon, zelfs behulpzaam naar zij die het niet verdienen. Het toont de grootheid van zijn hart. Het toont in ieder geval niet dat wij onze zoon “slecht” opgevoed hebben. Dat kregen we via sociaal media wel te horen. Niet van de directbetrokkenen. Nee van zij die het uit tweede of derde hand gehoord hadden. Iets met een klepel en een klok.

Ik zeg niet dat ik de perfecte ouder ben. Ik ben ook geen ouder die zegt dat hij geen perfecte ouder is. Nuance. Er is een groot verschil tussen perfect zijn en perfect willen zijn. Dat wil ik beiden niet. Er zijn altijd aandachtspunten. Er is altijd een reden tot verbetering. Helaas heb ik moeten vaststellen dat niet iedere ouder er zo over denkt. Hun kroost is geweldig. Hun kroost doet niets fout.

“Kan ik het anders niet gewoon een dagje proberen?” Het sloeg op de dag die hij beleefde. Met pesterijen die het hele schooljaar voortgeduurd hebben. Ondanks meerdere malen onze stem te laten horen richting de leerkracht was het een onbegonnen missie. Totdat hij door vier jongens aangepakt werd. Toen was de maat vol. Helaas kon ik door omstandigheden niet bij het gesprek zelf zijn, met de directeur en intern begeleider. Daar kom ik in een toekomstige blog nog op terug. Mijn Wetenschapper voerde dit gesprek en liet weten dat het nu echt genoeg was. De eerstvolgende keer dat er sprake was van geweld, dan zouden we stappen ondernemen. Ik laat even in het midden welke.

Dat dagje uitproberen slaat overigens op een dagje op de vrijeschool. De school die hij zo ontzettend mist. Je kunt dan de vraag stellen: Waarom stuur je hem dan niet terug? Ik was niet de perfecte ouder, toch? Vandaar dat ik met eerlijkheid kan zeggen dat ons kind ook niet het perfecte kind is. Hij heeft zijn speltherapie afgesloten – recent. Na de zomervakantie begint zijn weerbaarheidstraining. Doel is om hem minder vatbaar te laten zijn of worden voor dat wat hem van zijn stuk kan brengen. Ook dat is een lange weg. Maar vergeet niet, hij heeft al een heel lange weg bewandeld. Van het oplossen van een trauma vanwege het overlijden van zijn opa en het pesten op zijn eerste school. Wat hierbij niet hielp was het feit dat hij nu net weer zo gepest werd op deze school voor speciaal basisonderwijs als op zijn eerste school (een school voor regulier onderwijs).

Ondanks alles wat hij heeft moeten doorstaan, heeft hij zich staande gehouden. Hij is in staat geweest te excelleren op zijn eigen manier. Ja, daarbij mist hij een groot ding wat zijn zusje wel heeft: een toevoeging van creatieve vakken. Vakken die enorm belangrijk zijn. Vakken die hij enorm mist. Juist om die reden ben ik aan de slag gegaan met hem op het gebied van fotografie. Nu de zomervakantie een feit is, gaan we samen meer en meer doen met fotografie. Dat lijkt misschien “klein”, maar het is iets groots. Althans, hij vindt het groots en daar draait het om!

En dochterlief? Die praat inmiddels haar broer moet in (over groot hart gesproken). Ze laat hem weten dat hij in zichzelf moet blijven geloven en dat die stomme jongens hun mond moeten houden. Die stomme jongens zijn niet zo leuk als haar broer. Mooi hè? Konden ze dat maar altijd vasthouden, die twee. Vooral wanneer ze weer eens in de auto ruzie hebben over de afscheiding tussen hun twee zitplaatsen. Dit belooft nog wat tijdens de vakantie.

Vakantie! Ze hebben er beiden hard voor gewerkt. Ze hebben hun vakantie verdiend. Nog even geduld, dan is hun moeder ook vrij en gaan we kamperen! Ik vermoed dat dit wel weer zal leiden tot een of meer blogs….

1reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.