Contact informatie

Rijnegommerstraat 28
2382XB Zoeterwoude
KVK: 5059616
BTW: NL183729912B01

Telefoon & e-mail

Anderhalf uur. In “slechts” anderhalf uur wisten mijn kinderen een beslissing te nemen over welk speelgoed ze zouden kopen van geld en de cadeaubonnen. Anderhalf uur. Gelukkig zijn mijn kinderen helemaal niet besluiteloos…

Mijn dochter was moe
Mijn dochter was moe. Op het schoolplein wachtend op haar broer… slapen op de pingpongtafel. Het was overigens min twee….

Zondag was mijn dochter jarig. Ik stelde nog voor om de buit het volgend weekend binnen te halen, maar daarvan was geen sprake. Ook al viel ze op het schoolplein van haar broer in slaap op een stenen pingpongtafel, ze moest en zou iets gaan kopen. Dat gold ook voor mijn zoon. Het was dan niet zijn verjaardag, maar hij kreeg nog wat “verlate” cadeaus (cadeaubonnen). Er bestond geen twijfel over… het moest uitgegeven worden. Iedere eigenaar van een willekeurige winkel kan alleen maar dromen van dit soort winkelend publiek.

In de auto op weg naar de speelgoedwinkel stelde ik nog voor dat we misschien even moesten wachten. Maar nee. Wel was er wat weerstand over de locatie die we zouden bezoeken. Dochterlief was van mening dat daar echt niets te vinden was. Toch knap dat zij er ongeveer een uur over deed om een keuze te maken. Zoonlief was ondertussen aan het onderhandelen of ik er niet wat geld bij kon leggen, zodat hij nóg meer kon kopen. Maar nee, dat was niet de bedoeling.

Nadat ze eerst met allerlei kleine rommel (sorry, maar niet al het speelgoed is even goed in elkaar gezet en dat zie je al in de speelgoedwinkel zelf) of speelgoed die de basis moesten vormen van weer een nieuw thema of merk, besloot ik het over een andere boeg te gooien. Vijf minuten bij mijn dochter, daarna vijf minuten bij mijn zoon. Ondertussen nog een moeder geruststellend dat Lego Elves toch ook best door jongens gekocht kon worden. Ze kon het niet waarderen dat haar zoon een voorkeur had voor dit type speelgoed.

Zuchtend stond dochterlief op een gegeven moment voor mij. Ik dacht dat dit hét perfecte moment was om opnieuw voor te stellen om dan op een later tijdstip iets te kopen. Daar kwam ik niet aan toe, want zoonlief (hoewel hij prima kan rekenen), kwam met iets te groots en te duurs aanrennen. Het standaardantwoord “Nee”, werd gevolgd door zijn tegenwerping dat hij “Nooit” wat kreeg. Ik besloot de opmerking te negeren en dacht aan andere dingen. Bijvoorbeeld dat moment wanneer ik rustig op de bank zou kunnen gaan zitten en mijn koffie kon drinken. Dan zouden mijn kinderen lief en braaf spelen. Eigenlijk wist ik natuurlijk dat het een illusie zou zijn.

Dochterlief was dus zondag jarig. De dag ervoor had ze een verplichte schooldag op zaterdagochtend. Je zou kunnen stellen dat ze dus echt moe was. Wanneer mijn dochter moe is, dan is ze ervan overtuigd dat alles en iedereen zich tegen haar keert. Zij kocht Barbies, hoewel ik nog voorstelde om Lego te kopen, zoals haar broer deed. Toen ze klaar was en had afgerekend vond ze het welletjes. Haar broer kreeg het hierna te verduren, want hij zou expres geen keuze willen maken. Alleen maar om haar te pesten. Demonstratief ging ze met twee Barbies buiten de winkel staan en wierp af en toe een boze blik de winkel in. Vanaf afstand kon ik haar horen zuchten…

De ene zucht na de andere volgde ook bij de schappen gevuld met Lego. Een aanhoudende klaagzang volgde van mijn zoon. Het was niet eerlijk dat hij niet kon kiezen. Ook was er te veel keuze en bovendien, alles was duur. Tegen beter weten in, probeerde ik het nog eenmaal: we konden ook later terugkomen. Hierop kreeg ik te horen dat hij niet eens de kans kreeg om rustig te zoeken. We waren de zestig minuten al ruimschoots gepasseerd. Ik besloot daarom wat grover geschut in te zetten: het dreigen. Hij kreeg vijf minuten (dat werden er twintig) om een keuze te maken.

Zoonlief zet zijn Lego in elkaar
Zoonlief zet zijn Lego in elkaar. Hij vindt het handig om alles te verdelen in bakjes en dit ook nog eens op de grond te doen….

Na het afrekenen en het zoeken naar mijn dochter, werd het tijd om naar huis te gaan. Daar aangekomen was mijn dochter volop bezig met haar De-wereld-is-tegen-mijn-en-dat-is-niet-eerlijk-moment. Nadat ze besloten had dat haar Barbies toch niet waren zoals ze had verwacht en het te lang duurde voordat haar broer alles in elkaar gezet had, liet ze weten dat ze niets had om te bouwen. Haar broer stelde voor dat zij hem dan zou helpen met het aangeven van de stukjes die hij nodig had. “Maar dan moet ik nadenken!” Dat was natuurlijk geen optie meer.

Openlijk begon ze aan haar keuze te twijfelen. Had ze ook niet iets moeten kopen dat in elkaar gezet moest worden? Waar ze niet aan twijfelde: mijn suggestie dat ze moe was en misschien wat eerder moest gaan slapen.

Nadat zoonlief klaar was met het in elkaar zetten van zijn Lego, moest er natuurlijk gespeeld worden. Nog steeds was alles niet eerlijk, want de Barbies waren veel groter. Ook kon de Lego helikopter niet in het water.

Het drama sudderde nog even door, tot na het eten. Toen was het mooi geweest. Mijn wetenschapper was inmiddels thuisgekomen en met een liedje van Ariël werd dochterlief met zachte hand naar boven geleid. Ook dat was natuurlijk niet eerlijk, want ze mocht nooit, nooit, nooit wat.

Het spijt mij voor alle lokale ondernemers… de volgende keer laat ik mijn kinderen online een keuze maken… een halfjaar nadat de verjaardagen plaatsgevonden hebben, denk ik. Maar ook dat zal wel weer uren en uren in beslag gaan nemen. Gelukkig hebben we meerdere computers en laptops in huis en kan ik mijzelf thuis wel voorzien van koffie of iets sterkers…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.