Anderhalf uur. In “slechts” anderhalf uur wisten mijn kinderen een beslissing te nemen over welk speelgoed ze zouden kopen van geld en de cadeaubonnen. Anderhalf uur. Gelukkig zijn mijn kinderen helemaal niet besluiteloos…

De jongste was moe.. De buitentemperatuur was overigens min twee.


Zondag was de jongste jarig. Ik stelde nog voor om de buit het volgend weekend binnen te halen, maar daarvan was geen sprake. Tijdens het ophalen van de oudste viel ze op het schoolplein in slaap. Op een stenen pingpongtafel. Erg comfortabel. Ze moest en zou desondanks iets gaan kopen. Dat gold ook voor de oudste. Er waren nog wat ‘verlate’ verjaardagscadeaus geschonken (lees: cadeaubonnen). Er bestond geen twijfel over… het moest uitgegeven worden. Iedere eigenaar van een willekeurige winkel kan alleen maar dromen van dit soort winkelend publiek.

Wachten en onderhandelen

In de auto op weg naar de speelgoedwinkel stelde ik nog voor dat we misschien even moesten wachten. Maar nee. Wel was er wat weerstand over de locatie die we zouden bezoeken. De jongste was van mening dat daar echt niets te vinden was. Toch knap dat je daar dan een uur kunt doorbrengen om een keuze te maken. De oudste was in onderhandeling of ik niet wat geld bij kon leggen, zodat er nóg meer gekocht kon worden. Ik was onverbiddelijk.

Lego Elves

Nadat ze eerst met allerlei kleine rommel (sorry, maar niet al het speelgoed is even goed in elkaar gezet en dat zie je al in de speelgoedwinkel zelf) of speelgoed die de basis moesten vormen van weer een nieuw thema of merk, besloot ik het over een andere boeg te gooien. Vijf minuten bij de jongste, daarna vijf minuten bij de oudste. Ondertussen nog een moeder geruststellend dat Lego Elves toch ook best door jongens gekocht kon worden. Ze kon het niet waarderen dat haar zoon een voorkeur had voor dit type speelgoed.

Zuchtend

Zuchtend stond dochterlief op een gegeven moment voor mij. Ik dacht dat dit hét perfecte moment was om opnieuw voor te stellen om dan op een later tijdstip iets te kopen. Daar kwam ik niet aan toe, want de oudste (kan trouwens prima rekenen), kwam met iets te groots en te duurs aanrennen. Het standaardantwoord “Nee”, werd gevolgd door een tegenwerping dat er “nooit” wat mag. Die opmerking besloot ik te negeren en ik dacht aan andere dingen. Bijvoorbeeld aan het moment waarop ik op de bank zou kunnen plaatsnemen en aan mijn kopje koffie zou kunnen beginnen. Mijn kinderen zouden dan lief en braaf gaan spelen. Eigenlijk wist ik al dat het een illusie zou zijn.

Vermoeidheid

De jongste had de dag voor de verjaardag een verplichte schooldag. Dat was dus een zaterdagochtend. Er was dus sprake van enige vermoeidheid. Een klein beetje maar. Is de jongste moe, dan is alles een complot. Dat was nu ook het geval. Alles en iedereen was er dus op uit om de jongste te beletten om dat speelgoed te kopen wat eigenlijk gewoon gekocht moest worden. Ik stelde Lego voor, zoals de oudste deed. Dat was geen optie, het werden Barbies. Niet dat de keuze van de oudste snel gemaakt was. Sterker nog, die keuze zou expres langzaam gemaakt worden, zodat de jongste niet snel met de nieuwe Barbies zou kunnen spelen. Inderdaad, een complot! Demonstratief werd een positie gekozen buiten de winkel (er was al afgerekend) en af en toe werd een woedende blik de winkel ingeworpen. Vanaf afstand waren de zuchten hoorbaar. Twee straten verderop vermoedelijk ook…

Geen vijf minuten

De ene zucht na de andere volgde ook bij de schappen gevuld met Lego. Een aanhoudende klaagzang volgde van de oudste. Het was niet eerlijk dat er geen keuze gemaakt kon worden. Ook was er te veel keuze en bovendien, alles was duur. Tegen beter weten in, probeerde ik het nog eenmaal: we konden ook later terugkomen. Hierop kreeg ik te horen dat ik geen kans gaf. We waren de zestig minuten al ruimschoots gepasseerd. Ik besloot daarom wat grover geschut in te zetten: het dreigen. Nog vijf minuten, dan ging ik weg. Het werden er twintig.

Lego
De oudste zet Lego in elkaar.


Nadat er afgerekend was kon het leuke spelletje beginnen. Waar was de jongste gebleven? Daarna was het tijd om naar huis te gaan. De jongste zat nog steeds in de modus De-wereld-is-tegen-mij-en-dat-is-niet-eerlijk. De Barbies waren toch niet helemaal wat er van te voren van verwacht werd en dus werd gewacht totdat de oudste klaar was met het in elkaar zetten van het Lego. Het aangeven van de stukjes was overigens geen optie.

Openlijk werd nu getwijfeld aan de keuze te twijfelen. Of er misschien ook iets gekocht had moeten worden dat in elkaar gezet moest worden? Waar niet aan getwijfeld werd: mijn suggestie dat er misschien sprake was van vermoeidheid.

Nadat de oudste klaar was met het in elkaar zetten van de Lego, moest er natuurlijk gespeeld worden.

Nog steeds was alles niet eerlijk, want de Barbies waren veel groter. Ook kon de Lego helikopter niet in het water.

Het drama sudderde nog even door, tot na het eten. Toen was het mooi geweest. Mijn wetenschapper was inmiddels thuisgekomen en met een liedje van Ariël werd de jongste met zachte hand naar boven geleid. Ook dat was natuurlijk niet eerlijk, want er mocht ook nooit, nooit, nooit wat.

Het spijt mij voor alle lokale ondernemers… de volgende keer laat ik mijn kinderen online een keuze maken… een halfjaar nadat de verjaardagen plaatsgevonden hebben, denk ik. Maar ook dat zal wel weer uren en uren in beslag gaan nemen. Gelukkig hebben we meerdere computers en laptops in huis en kan ik mijzelf thuis wel voorzien van koffie of iets sterkers…

Afbeelding bovenaan deze pagina: Pixabay.

Vergelijkbare berichten