Contact informatie

Rijnegommerstraat 28
2382XB Zoeterwoude
KVK: 5059616
BTW: NL183729912B01

Telefoon & e-mail

Erg bewust heb ik het natuurlijk niet meegemaakt, vanwege mijn leeftijd. Maar wat moet het een schok zijn geweest voor de liefhebbers van oerdegelijke auto’s: de introductie van de Volvo 850. Omdat ik er (weer) een rijd is het een goed moment om te beginnen aan een serie blogs als trotse bezitter van een 850. Dan kan ik niet om de introductie van de Volvo 850 heen.

En toen was er de 850. Je zou bijna denken dat Volvo misschien nooit eerder auto’s geproduceerd had. Niets is minder waar. Er werden schitterende modellen gemaakt voordat de eerste 850 van de lopende band rolde. Het merk stond al jaren bekend als een oerdegelijk merk. Vandaag de dag is dat misschien een beetje anders geworden, want het ‘echte’ Zweedse is misschien iets dat vooral benadrukt wordt in reclames. Of toch niet?

Wat is vandaag de dag nog een auto die echt is waar het merk voor staat? Nee, ik doel dan niet op de veranderingen die auto’s ondergaan met het oog op het klimaat. Daar kom ik trouwens later nog even op terug, dus geen zorgen.

Is vandaag nog een merk een echt merk? In hoeverre is er sprake van een ‘echt’ merk, wanneer het hoofdkantoor van het bedrijf achter dat merk in een ander land is gevestigd. Nee, daarmee hoeft niets mis te zijn. We leven in een wereld waarin merken niet meer gebonden zijn aan landen. Neem nu als voorbeeld IKEA. Ook Zweeds toch? Eigenlijk niet. Het hoofdkantoor van IKEA is verdeeld over de Nederlandse steden Delft en Leiden. Zoek het maar op.

Ook voor wat betreft Volvo geldt dat dit geen ‘echt’ Zweeds merk meer is. Natuurlijk, het hoofdkantoor van Volvo bevindt zich nog altijd in het Zweedse Gotenborg. Sinds 2010 is het bedrijf in Chinese handen. Lang daarvoor werden lang niet alle Volvo’s in Zweedse fabrieken geproduceerd. Neem nu de 850. Deze auto’s werden tussen 1991 en 1997 geproduceerd in Torslanda (Zweden), Halifax (Canada) en Gent (België).

Maar goed, het ontwerp van de 850 was er een van Zweedse origine. Dus een Zweedse auto. Toen deze auto geïntroduceerd werd was Volvo nog niet gestopt met het produceren van andere auto’s. De 240, 440 en 940 werden nog gewoon geproduceerd. Maar ineens was er een ander model: de 850. Een model dat de basis zou vormen voor veel andere Volvo-modellen die na die 1997 zouden verschijnen.

Nieuw in de jaren negentig: een auto met voor- en zij airbags. 

Overigens is de historie van de 850-modellen er een die al begon in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Men lanceerde een project dat de naam Galaxy kreeg. In 1978 begon het project. Een project met een Nederlands tintje. Het project werd verdeeld in een Zweeds en Nederlands deel. Het Nederlandse deel bestond uit de ontwikkelingen die zouden leiden tot de 400-reeks. Deze reeks werd in 1985 geïntroduceerd met de komst van de Volvo 480. Meer populair zou het 440-model worden. Deze auto’s werden in fabriek van Volvo Car in Born (Limburg) geproduceerd. De Volvo 440 werd in 1987 geïntroduceerd.

De Volvo 440
De Volvo 440. Een auto met een Nederlands tintje.
Bron: Wikipedia

Terug naar de Volvo 850. De auto deed denken aan de modellen uit de 700-reeks. Maar het was echt een nieuw model. Het was de bedoeling dat men de lat hoger zou leggen dan. Zodoende was er ineens een Volvo met voorwielaandrijving. Daarover kun je genoeg discussiëren. Maar ook de abrupt aflopende achterkant was iets dat de aandacht trok. De opvolgende modellen (de V70 Classic en de V70 zouden nog steeds gebruik blijven maken van deze manier waarop de achterbak eindigde). Maar misschien waren de achterlichten die de meeste aandacht trokken tijdens de introductie. Even nog dacht men eraan om de achterlichten minder groot te maken. Dit is overigens wel het geval bij de sedan-versie van de 850. Deze achterlichten zouden nog jaren erna gebruikt worden voor andere Volvo-modellen. Niet alleen Volvo maakte dankbaar gebruik van deze erfenis van het project Galaxy. Er verschenen auto’s van andere fabrikanten met een zelfde soort achterlichten; van boven naar beneden. Al geeft men dat natuurlijk niet toe.

Volvo 850 achterzijde
De achterzijde van mijn Volvo 850. Met de bekende achterlichten. Ik weet het, deze zijn toe aan een revisie!

Wanneer je achter een moderne Volvo rijd, dan zie je nog steeds een zelfde soort achterlichten zoals die in 1991 geïntroduceerd werden. Althans, dan moet je wel achter een stationwagon rijden.

Er waren meer interessante zaken die geïntroduceerd werden met de komst van de 850. Denk aan de manier waarop de motor geplaatst was. Maar de vijfcilinder was iets waarover maar niet uitgepraat raakte. Vandaag de dag is dat misschien niet meer zo bijzonder. Destijds was dit wel het geval, in ieder geval voor Volvo.

Door de abrupt aflopende achterbak bij een stationwagon ontstaat er een zee van ruimte. Dat was ook iets waarover maar bleef praten. Vandaag de dag is dit nog steeds iets waar de meeste mensen dit type Volvo van kennen.

Volvo 850

Mijn Volvo 850

In tegenstelling tot mijn voorgaande Volvo 850 is dit model het brave modelletje. Dit model werd geïntroduceerd als de budgetversie of het instapmodel. Dit houdt in dat je inlevert op bepaalde onderdelen. Denk aan de snelheid tijdens het optrekken. Of aan trekkracht. Een bewuste keuze. De voorgaande 850 was een 2.5 liter-model. Een keer het gaspedaal intrappen en ik zat in no time op de snelheid waar ik wilde zijn. Dit duurt met mijn 2.0 liter-model iets langer. Ik was eigenlijk niet van plan te gaan racen met deze auto. Iets dat overigens wel is gedaan in het verleden.

Bekijk vooral even het filmpje hierboven. Twee Volvo stationwagons als raceauto’s!

De raceauto

Wat moeten sommigen vreemd opgekeken hebben toen op het circuit van Thruxton twee Volvo 850-modellem deelnamen aan het British Touring Car Championship (BTCC). Aan de start verschenen twee Estates! De een werd bestuurd door de Zweed Rickard Rydell. De andere auto werd bestuurd door niemand minder dan Jan Lammers. We hebben het dan over 1994. Een jaar later werd het door allerlei nieuwe regels onmogelijk gemaakt om deel te nemen aan races met stationwagons. Vanaf toen zouden alleen nog sedans meedoen.

Van V40 naar 850

Geloof het of niet, maar er was een tijd waarin ik zweerde bij andere automerken. In de periode na 1999 reed ik tal van auto’s. Totdat ik voor het eerst in een Volvo reed. Dat was een V70 Cross Country. Een proefrit was minder geslaagd. Mijn vrouw kreeg de klep van de kofferbak op haar voorhoofd. De gasveren van deze Volvo waren toe aan vervanging. We besloten toen maar verder te gaan rijden, naar de volgende dealer.

Volvo V40
Deze Volvo V40 was er een uit 2004. Ik heb het recent nog even gecontroleerd, maar deze auto rijdt nog steeds ergens in Nederland rond. De foto is gemaakt op de dag dat we deze auto kochten.

De auto waarvoor we kwamen, een rode V40 was een half uur daarvoor verkocht. Inderdaad, een V40. Een heel ander model dan een V70 Cross Country. Ook een wereld van verschil met een 850 trouwens.

Ah ja, de Volvo V40. Officieel trouwens de Volvo V40 Classic. Deze auto werd geproduceerd tussen 1995 en 2004. We kochten er een uit 2004. Met alle opties die er maar op konden zitten, inclusief een navigatiesysteem. Maar ja, het was een V40. Een samenwerking met Mitsubishi. En juist dat is een dingetje. Bovendien werden de auto’s geproduceerd in de NedCar (de voormalige Volvo Car fabriek in Born). Weinig Zweeds dus. Natuurlijk, het ontwerp was een Zweeds ontwerp. Maar de auto zelf…

De V40 reed lange tijd geweldig. Totdat er wat problemen begonnen te ontstaan. De lijst werd langer en langer. Tijd dus voor een nieuwe auto. Maar niet vanwege de lijst met puntjes. Nee, het was een weddenschap met mijn wederhelft die ervoor zou zorgen dat ik overstapte naar de 850.

Ik weet het nog goed: het was een verjaardagspartijtje van mijn dochter en ik zag dit exemplaar voor het eerst. Gekleed in het blauw en uitgevoerd in een sedan-versie. Dat was geen 850, maar een 960. Ik liet me snel bijpraten door de eigenaresse van deze auto. Ze waren er wel in een stationwagon, maar die waren soms lastig te verkrijgen.

Volvo 960
De Volvo 960 als stationwagon.
Wikipedia

Thuisgekomen vertelde ik mijn wederhelft over dit model Volvo. Ze liet me weten dat ik best op zoek mocht gaan, maar dan wel onder strikte voorwaarden. Noem het een weddenschap, al stond er geen tegenprestatie tegenover.

Wanneer ik de V40 in kon ruilen – met gebreken – tegen een ouder model en dit model was een stationwagon, dan kreeg ik carte blanche om er een te kopen.

Tot zover niets aan de hand. De aanvullende voorwaarde die ze stelde: ik mocht niet meer uitgeven dan € 200.

Challenge accepted!

Volvo 850
De Volvo 2.5 uit 1996 op de dag dat ik deze auto kocht.

Twee weken later reed ik een Volvo 850 2.5 uit 1996. De V40 ruilde ik in voor dit exemplaar en ik wist de kosten voor het rijklaar maken terug te brengen naar… € 200. Verder hoefde ik niets te betalen.

Deze 850 was een model dat de nodige aandacht verdiende. Zo deukte ik de deuken aan de passagierskant eruit, plaatste ik er een radio in en deed mijn wederhelft wat verstelwerk in de stoffering.

In de winter startte deze auto altijd. Optrekken was nooit een probleem en rijden was een waar genot. Totdat er een belangrijk onderdeel mee ophield. Dat was de snelheidsmeter. In de vakantie stond de auto in een garage in het Brabantse Sint Anthonis. Daar konden ze het probleem niet oplossen. De monteurs waren meer gespecialiseerd in BMW’s. Na de vakantie besloten we de auto te verkopen, ook omdat de auto na het rijden nog na rookte. Desondanks deed ik de auto met pijn in het hart weg.

In een bijzonder zwak moment besloot ik over te stappen naar iets totaal anders: een hoge auto. Een automerk en een model dat mijlenver van een Volvo vandaan stond: een Renault Megane Scenic. Deze auto reed ik een paar weken, totdat ik dit verschrikkelijke model inruilde voor een Citroën-zusje (Xsara Picasso). Wederom een automerk dat niet in de buurt kwam van een Volvo.

Een advertentie op een of andere occasion website trok mijn aandacht. Een Volvo V40 met gele koplampen. Misschien moest ik daar toch even naar kijken. Omdat het Volvo-gevoel in de Citroën niet aanwezig is.

Toch bleef er iets kriebelen. Het was een bepaald gevoel, noem het misschien een verlangen. Naar de 850. En die vond ik. Ik moest er bijna twee uur voor rijden, twee weken op wachten en toen reed ik weer een Volvo 850.

Volvo V40
De Volvo V40 die ik kocht als opvolger van de Franse auto. Terug naar Volvo!

Klimaat

Natuurlijk ontkom ik er niet aan om aandacht te besteden aan het klimaat. Mijn auto is niet vriendelijk voor het klimaat. Zelfs de benzinemotor is dat niet. Dat weet ik ook heel erg goed. Zelfs mijn liefde voor een 850 zou ik opzij zetten wanneer er een goed alternatief te vinden is. Voordat je met allerlei suggesties aankomt: bedenk dan even hoe het precies zit met de kosten van deze klimaatvriendelijke auto’s. Zelfs die van Volvo. Misschien vooral die van Volvo.

Laten we eens even heel eerlijk zijn. Het is geweldig al die innovaties. De techniek en technici zijn vooruit gegaan. Maar wanneer je geen auto wilt leasen, dan is het bijna onmogelijk om een nieuw model auto te rijden. Dat geldt in ieder geval voor mij. Daar ben ik heel eerlijk in.

Stiekem heb ik de hoop dat de technici met een goede oplossing komen. Een oplossing voor oude auto’s. Voor mij hoeft het niet allemaal rond te zijn. De eenheidsworst die vandaag de dag de fabrieken uitrollen zijn voor mij weinig innovatief als het gaat om design. Dat design van de 850 was misschien voor die tijd niet helemaal vernieuwend. Een design dat vandaag de dag er juist weer uitspringt.

Wat die oplossing zou moeten zijn? Een interessante oplossing voor benzinemotors bijvoorbeeld. Natuurlijk, die zijn er al. Alleen dat zijn dure aanpassingen.

Sticker
Ja, ik kocht dus een NL-sticker. Een vintage NL-sticker. Eentje die de inmiddels vervaagde sticker van mijn 850 moet vervangen. Iets met “verwachting” en “werkelijkheid.” Of was het gewoon een kwestie van “goed lezen?” De sticker is groter dan de andere sticker. Misschien iets te groot. Ik heb de sticker op de foto gezet met mijn bril, zodat je kunt zien dat het een best grote sticker is.

Mijn 850

Natuurlijk weet ik dat er wat werk gedaan moet worden aan deze 850. Customizen en hier en daar wat aandacht voor het exterieur. Het interieur behoeft weinig aandacht, behalve het gedeelte boven het dashboardkastje. Aan de buitenkant moeten er wat strips gespoten worden. En de achterlichten. Die zijn wel toe aan vervanging. Maar dat zijn geen moeilijke zaken.

Dan is er nog die verweerde NL-sticker. Ik was verheugd dat ik eenzelfde sticker kon bestellen via internet. Ik had alleen even niet gelezen dat dit blijkbaar een groot formaat is. Ik wacht nog even met het plakken. In de tussentijd kan ik alvast uitkijken naar een tweetal andere bestellingen: een kentekenplaathouder voor aan de achterkant (zonder tekst, want dat is lelijk) en een autoradio. Over die autoradio kan ik nog wel veel meer schrijven. Dat ga ik zeker doen. Net zo goed als dat ik vaker zal gaan schrijven over Mijn 850.

Een radio met cassetterecorder
Hopelijk volgende week in huis: mijn 'nieuwe' autoradio.
Mijn Volvo 850

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.