Contact informatie

Rijnegommerstraat 28
2382XB Zoeterwoude
KVK: 5059616
BTW: NL183729912B01

Telefoon & e-mail

“… en dan moet ik me ook nog scheren… “

“… en dan moet ik me ook nog scheren…” Vrijdagavond, kinderen naar bed. Tijd om de week door te nemen en je te bedenken dat het een drukke week was. Net zoals gisterochtend was er geen tijd om te scheren. Misschien moest ik maar een baard laten staan.

Terwijl ik nadenkend door mijn baard in wording wrijf denk ik na over de afgelopen week. Week 2 nadat de schoolvakanties ten einde kwamen. Twee kinderen die langzaamaan in het bekende patroon vallen. Alsof het nooit anders is geweest. Dat terwijl ze weken daarvoor geen boodschap hadden aan tijd of wekkers. Nu is dat wel het geval en dat valt soms niet mee.

Het is af en toe best een grote puzzel. Die begint ’s ochtends al met de vraag wat er gegeten moet worden op school. Langzaamaan willen we er wel naar toe werken dat ze alles gewoon zelf gaan doen. Voordat het zover is, moet dat natuurlijk rustig ingeleid worden. De volgende vraag is er een voor de ouders. Wie-brengt-wie-en-hoe. Twee kinderen, twee scholen, twee verschillende tijdstippen waarop ze op school moeten zijn. Een ritje van vijf minuten zou je denken. Geen probleem. Wel een probleem, want er zijn meer mensen onderweg ’s ochtends. ’s Middags tijdens het ophalen trouwens ook. Vandaar dat we een van de kinderen even laten wachten op school. Dat is helaas niet anders. Vorig jaar hadden we nog afspraken met de scholen gemaakt over het eerder ophalen. Maar ja, toen ging het maar om twee dagen waarop beide kinderen op hetzelfde tijdstip klaar waren. Nu zijn dat er drie.

Maar goed, ik dwaal af. De middag is nog lang niet aan de orde. We hebben het over de ochtendspits. Wat moet er gegeten worden? Wat moet er aangetrokken worden? Kan die broek nog wel? Is die niet te kort of juist te lang? Hoe kom je eigenlijk aan die broek? Of liever, je wilt geen broeken meer aan. Dat laatste is nogal een populaire bezigheid van mijn dochter. Om iets te verfoeien wat ze kort daarvoor nog leuk of lekker had gevonden.

Fout nummer één. Vertel nooit iets ’s ochtends dat indruk gaat maken. Zo liet mijn dochter weten, vanuit bed dat het zielig was dat mensen vogels aten. Ik vroeg haar, als iemand die geen vlees eet en ik dat recht heb om te vragen, wat er dan niet zielig was aan het eten van een koe of kip. Er volgde een aarzeling. Toen had ik op moeten houden. Dan had ik mij kunnen scheren en had ik nu geen kriebel gehad. Maar nee, ik stelde haar de vraag of het dan waarom ze geen hond zou eten. Fout nummer twee.

Volgens mijn dochter werden honden niet gegeten. Ik vertelde dat er landen zijn waar hond op het menu staat. Het gevolg was dat mijn peinzende dochter – nog steeds in pyjama en in bed – besloot om geen vlees meer te eten. Meteen dacht ik aan de broodtrommels die door mijn wederhelft gemaakt waren. Laat er jam op haar brood zitten, laat er jam op haar brood zitten…

Er zat worst op haar brood…

In de ochtendspits worden fouten gemaakt. Verkeerde broodtrommels worden in verkeerde tassen gestopt. Want, we moeten weg. Snel, voordat het anders té druk wordt. Is dat gelukt en zitten we in de auto of op de fiets, dan volgt natuurlijk de ene zinloze discussie na de andere. Wakker zijn ze inmiddels wel, maar of het humeur ook voldoende wakker is…

Twee weken zijn we inmiddels onderweg. Na het lezen van dit alles zou je de vraag kunnen stellen of het niet om twee maanden gaat. Zo voelt het soms wel. Helemaal wanneer je bedenkt dat het opdelen ook na de ochtendspits niet ophoudt. Dan heb ik het niet eens over het gelijktijdig ophalen. Nee, over de speelafspraken. Soms zou ik willen dat ik een schoolbus reed, dan zou iedereen mee kunnen rijden. Dan zou ik ook graag willen dat ik een landhuis bewoonde en genoeg ruimte had. Maar nee, daar wonen we niet. Bovendien gaat de een weer niet zo goed samen met vriendje X of vriendinnetje Y. Of wil zusje of broertje meespelen met het spel en dat mag dan weer niet. Kortom, na het ophalen begint de spelshow Wie is de beste scheidsrechter? Of is het een spelletje om uit te zoeken wie van de ouders de langste adem heeft? Dat zou natuurlijk ook kunnen. In dit spelletje is alles geoorloofd. Van het bevragen van de ene ouder, tot het confronteren van de andere ouder met vermeende dingen die de ene ouder gezegd of beloofd zou hebben.

Na het spelen is het tijd om afscheid te nemen. Afscheid komt altijd te vroeg. Zelfs nadat er uren en uren is gespeeld. Dan nog is het niet voldoende. Er kan altijd meer. Komt vader of moeder het kind ophalen, dan worden er op allerlei manieren uitvluchten gezocht. Om vooral nog even door te gaan. Nieuw speelgoed wordt ineens ontdekt en daar moet nog echt even mee gespeeld worden. Of de kinderen spelen de kaart van het niet afscheid kunnen nemen, omdat het zolang duurt voordat men elkaar weer ziet (de volgende ochtend).

Dat is helemaal een uitdaging wanneer de kinderen uit spelen gaan. Dan is het een uitdaging om zonder al te veel meetrekken het kind te bewegen om mee te gaan. Is dat gelukt, dan volgt de plezierige rit naar huis met de verwijten over hoe vervelend het was om afscheid te nemen. Dat komt overigens niet altijd voor. Er zijn momenten waarop op een heerlijke manier wordt verteld hoe fijn het was. Die momenten koester ik. De momenten van frustratie sla ik op en gebruik ik zonder pardon in de toekomst tegen hen, wanneer dan ook.

Dan de avondspits. Thuiskomen of niet, het onderwerp eten komt ter sprake. Mijn dochter heeft de gave om niet alleen te informeren naar dat wat we eten. Nee, ze heeft ook de gave om te eisen dat ze stante pede iets moet eten. Mocht dat niet gebeuren, dan zal ze bezwijken – op zeker.

De een ontvangt het nieuws over het eten met gelatenheid, de ander met een uitroep van woede of verbazing. Hoe durven we als ouders iets neer te zetten als sperziebonen, broccoli of welke groente dan ook! We konden overigens veel beter iets anders eten. Pizza bijvoorbeeld…

Na het eetritueel, ook wel Voedertijd voor gevorderden genoemd, begint een periode van aftellen. In stilte tel ik af totdat we gaan aankondigen dat het bedtijd is. Die vakanties helpen daar natuurlijk niet bij. Die zorgen ervoor dat je achteraf (altijd achteraf) beseft dat het vieren van de teugels niet zo’n geslaagd idee was. Oftewel: een discussie over bedtijd. Er worden uitvluchten en smoezen verzonnen met een bepaald creativiteit die hoop geeft voor de toekomst. Mocht die creativiteit in kunstzinnige vorm ten uitvoer komen, dan hebben wij echt een nieuwe Rembrandt of een nieuwe Anne Geddes in huis. Twee voorbeelden van creatieveling die overigens ver uit elkaar liggen. Net zoals de twee kinderen van ons.

En dan? Dan is het moment daar dat je last hebt van kriebel en denkt Ik zou mij toch scheren vandaag? Dat is ook het moment waarop je denkt dat het allemaal heus niet zo erg is. Dat je denkt aan de momenten die minder druk waren. Of dat ze wel lief deden. Dat zijn de momenten waarvoor je het doet. Is dat alle drukte waard? Eigenlijk wel. Al mag het soms best wat minder druk. Dan is er tijd om te scheren…

.

Baard laten staan? Nee, geen zin in… 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.