Contact informatie

Rijnegommerstraat 28
2382XB Zoeterwoude
KVK: 5059616
BTW: NL183729912B01

Telefoon & e-mail

“Er was eens.” Ieder sprookje begint met deze zin. In ieder geval, de sprookjes die ik ken. Helaas is het leven geen sprookje. De realiteit van alle dag kan soms beklemmend zijn. Dan zou je willen dat sprookjes wel bestonden. Dan zou je willen dat de vlinder in kwestie wel bestand was tegen wat komen ging: de naderende winter. Dit is een verhaal over een vlinder.

De vlinder zei op een dag: “Ik kan het niet meer. Ik wil het niet meer.” Er was niemand die luisterde. Hij werd geacht te doen wat vlinders doen. Van bloem naar bloem gaan en nectar verzamelen. Zelfs al was de zomer voorbij.

Wat was het een mooie zomer geweest! De vlinder kreeg vrijheid, om te doen wat hij wilde. Hij mocht spelen met de vogels. Hij mocht dartelen met de konijnen en wanneer het ’s avonds tijd was voor het rusten, dan was er de krekel. Die speelde een mooi lied. Oh, kon deze zomer maar nooit meer eindigen!

De zomer moest gaan. Herfst deed haar intreden. De blaadjes vielen. “ Nectar verzamelen, dat is wat je moet doen.” Dat kreeg hij te horen. Ook werd hem verteld dat hij moest laten zien wat hij kon en hoe snel. De vlinder zuchtte en zei: “Was het maar zomer, dan was ik vrij.”

Bozer en bozer blies de wind hem in het gezicht. Takken verhinderden het vliegen soms zelfs. De vlinder wilde zo graag weg, maar het kon niet. Hoe lief de dieren in het bos hem ook vertelden over het sterker worden, om zo de hardste stormen te weerstaan. Nee, de vlinder wilde niet meer. Hij was moe.

Moest hij slapen, dan wilde hij vliegen. Moest hij vliegen, dan wilde hij slapen. Nee, in dit sprookje was er geen “En ze leefden nog lang en gelukkig.” Waarom zou hij gelukkig mogen zijn? Was hij het, dan werd het door andere vlinders afgepakt, stukgemaakt. Dan werden zijn dromen ruw verstoord. En alleen maar omdat hij ook zo graag eens aardig gevonden wilde worden.

De vlinder werd stiller, maar niet te stil. Blies de wind, dan schreeuwde hij: “Pak mij maar. Kom op, gooi mij weg!” Maar nee, dat gebeurde niet. Ook werd het geen zomer. Wat eraan kwam was de winter.

De vlinder was moe, doodmoe. Hij wilde rust. Hij vroeg om rust. Hij schreeuwde er zelfs om. Een dagje maar. Misschien zelfs een uurtje. Hij kreeg het niet. De wind hield hem goed in de gaten. Wanneer de wind dat niet kon, dan stuurde hij de regen. De regen maakte zijn vleugels nat. Vliegen was geen optie. Uitstijgen boven die donkere wolkenpartij was geen optie.

Er was geen “Einde” op dit punt. Hij moest door, hoe dan ook. Pas dan zou er een “En ze leefden nog lang en gelukkig volgen. “ Dan pas.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.